ฉ่า!
ควันดำพวยพุ่งจากจุดด่างสีเทา ก่อนถูกชำระล้างอย่างรวดเร็ว
จิตใจของเฉียงเหลียงพลันฮึกเหิมขึ้น
“สิ่งนี้หวาดกลัวพลังหยางบริสุทธิ์และการชำระล้าง เฉียงเหลียง ใช้สายฟ้าทองคำคุ้มกาย อย่าฝืนพุ่งเข้าไป จงร่วมมือกับข้าผนึกช่องแยกนี้!”
หยางเฉิงส่งกระแสเสียง พลางประสานอินด้วยสองมือ เงาของเศษศิลาผนึกเขตแดนสองชิ้นลอยออกจากตันเถียน หลอมรวมเข้ากับพลังผนึกเคราะห์ภัย
พลังผนึกเพิ่มขึ้นมหาศาล แรงพวยพุ่งจากช่องแยกจึงลดลง
เฉียงเหลียงเข้าใจ เขาคำรามลั่น ก่อนเก็บสายฟ้าทองคำส่วนใหญ่กลับเข้าสู่ร่าง เหลือเพียงชั้นบาง ๆ คุ้มกายไว้
ดวงตาทั้งสองของเขาเปล่งประกายสีทองแดง พลังปราณและโลหิตทั่วกายลุกโชนดุจเตาหลอม กลิ่นอายหยางอันแข็งแกร่งที่สุดทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า
เงาผานกู่แหงนหน้าคำรามก้อง ดูประหนึ่งหลอมรวมกับกายเนื้อของเขา ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นสามส่วน ทั่วร่างเปล่งประกายทองอร่าม ราวกับเทพผู้สร้างเสด็จลงสู่โลก
“จงปิดให้ข้า!”
เฉียงเหลียงพุ่งเข้าใส่ทั้งร่าง ใช้ร่างตนเป็นค้อน หอบเอาสายฟ้าทองคำเผาสวรรค์และพลังหยางอันร้อนแรง พุ่งชนช่องแยกที่ถูกสะกดไว้ชั่วคราวอย่างหนักหน่วง
ตูม!
แสงทองปะทะความมืด
ช่องแยกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ภายในมีเสียงกรีดร้องแหลมคมนับไม่ถ้วนดังขึ้น
แสงทองดุจตะวันแผดเผาหิมะ ชำระล้างเงาดำที่ทะลักออกมาเป็นผืนใหญ่
ขอบช่องแยกเริ่มไม่มั่นคง รอยร้าวเส้นแล้วเส้นเล่าปรากฏขึ้น
หยางเฉิงฉวยโอกาสเร่งพลังผนึกเคราะห์ภัยจนถึงขีดสุด แปรเป็นตราประทับความโกลาหลขนาดใหญ่ กดลงกลางช่องแยกอย่างหนักหน่วง
กร๊อบ!
ท่ามกลางเสียงแตกเปราะ ช่องแยกสีดำสนิทปิดลงสนั่นหวั่นไหว ก่อนหายวับไปไร้ร่องรอย
เงาดำไม่กี่จุดที่หลงเหลืออยู่ก็ถูกสายฟ้าทองคำบนร่างเฉียงเหลียงและเพลิงกรรมของหยางเฉิงกวาดล้างจนหมดสิ้น
เฉียงเหลียงร่วงลงสู่พื้น ร่างโงนเงน แสงทองสลาย ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษทอง เห็นได้ชัดว่าพลังพร่องเกินไปและบาดแผลยิ่งทรุดหนัก ทว่าสำนึกต่อสู้ในดวงตายังคงไม่มอดดับ
ด่านนี้ถูกทำลายลงในที่สุด