หยางเฉิงนิ่งเงียบ
เศษชิ้นส่วนนั้นเกี่ยวพันกับ “ประตู” อีกทั้งยังสะกด “ต้นกำเนิดแห่งความโกลาหล” เอาไว้
เรื่องที่เกี่ยวพันอยู่เบื้องหลัง ลึกล้ำเกินกว่าที่คาดคิดไว้มาก
“ความหมายของผู้อาวุโสคือ เศษชิ้นส่วนนี้นำไปไม่ได้หรือ?”
“มิใช่นำไปไม่ได้ แต่จะนำไปโดยไม่ระมัดระวังมิได้”
เจิ้นส่ายหน้า “หากนำไป ผนึกย่อมเสียหาย ปราณต้นกำเนิดรั่วไหล สิ่งวิปลาสในสถานที่แห่งนี้จะคลุ้มคลั่งและก่อภัยพิบัติไปถึงทะเลขม
หากไม่นำไป การสั่นพ้องระหว่างเศษชิ้นส่วนกับปราณต้นกำเนิดจะยิ่งลึกล้ำขึ้น สักวันหนึ่งผนึกย่อมพังทลายลงเอง และภัยพิบัติจะร้ายแรงยิ่งกว่าเดิม
ข้าปกปักรักษาสถานการณ์ที่ยากจะตัดสินนี้มานับหมื่นปีแล้ว แต่ก็ยังไม่พบหนทางที่เหมาะสม”
สิ้นเสียงนั้น เสาหินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
หมอกหลากสีที่แปรเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลาไหลซึมออกมาจากรอยร้าวบนเสา
หมอกปั่นป่วน ภายในนั้นคล้ายมีใบหน้านับไม่ถ้วนกำลังดิ้นรนกรีดร้อง แผ่พลังเต๋าแห่งความโกลาหลอันน่าคลื่นเหียนออกมา
โซ่ตรวนส่งเสียงดังกราว ขึงตึงจนสุด ราวกับมีสิ่งมหึมากำลังพุ่งชนอยู่ข้างใต้
สีหน้าเจิ้นแปรเปลี่ยน เขาประทับฝ่ามือทั้งสองลงบนเสาหิน พลังสะกดอันกว้างใหญ่สายหนึ่งทะลักเข้าสู่เสา ผลักหมอกที่เล็ดลอดออกมาให้ย้อนกลับไป โซ่ตรวนจึงคลายแรงลงเล็กน้อย
“ปราณต้นกำเนิดเริ่มปั่นป่วนอีกแล้ว”
เจิ้นกัดฟัน “ระยะนี้เกิดความผิดปกติบ่อยครั้ง เกรงว่ามันจะสัมผัสได้ถึงตราคู่ในอกเจ้า หรือไม่ก็มีใครบางคนจากโลกภายนอกพยายามชักนำ ‘ต้นกำเนิด’ ร่างแท้ให้ตื่นขึ้น”
ความคิดของหยางเฉิงแล่นปราด
เป็นองค์กรหุบเหว หรือหกนครใหญ่กันแน่?
“ผู้อาวุโส มีวิธีสะกดปราณนี้ไว้ชั่วคราว แล้วนำเศษชิ้นส่วนออกมาได้หรือไม่?”
หยางเฉิงถาม
เศษชิ้นส่วนนี้เขาจำต้องได้มา แต่จะทำลายผนึกโดยไม่ระวังไม่ได้
เจิ้นมองเขาลึกซึ้ง “มี
แต่ต้องอาศัยพลังจากตราคู่ของเจ้า เสริมวิถีสะกดของข้า เพื่อประคองผนึกให้มั่นคงชั่วขณะ ในเสี้ยวพริบตาที่เศษชิ้นส่วนหลุดจากเสา
วิธีนี้อันตรายยิ่ง หากเกิดข้อผิดพลาด ปราณต้นกำเนิดปะทุขึ้น ทั้งเจ้าและข้าคงยากจะหนีรอด อีกทั้งเศษชิ้นส่วนจะถูกแปดเปื้อน กลายเป็นกุญแจแห่งความโกลาหล นำภัยพิบัติมาไม่รู้จบ”