“สังหาร!”
กระบี่ฟาดตัดฟ้าอีกครั้ง!
ครานี้แสงกระบี่ควบแน่นยิ่งกว่าเดิม ทั้งยังรวดเร็วยิ่งขึ้น
ทานเยี่ยนยังไม่ทันรวบรวมดวงตาแนวตั้งสีเขียวทั้งหมด แสงกระบี่อันเจิดจ้าก็แทงทะลุแก่นกลางของมันอีกครา
ก้อนเนื้อปริแตก น้ำเมือกสีเขียวคล้ำสาดกระจายไปทั่ว
“ไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์ ฮ่า ๆ ๆ”
เศษเนื้อที่แตกกระจายรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว คลื่นจิตแฝงแววเย้ยหยันและละโมบ “เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ไม่มีวันฆ่าข้าได้ แต่ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะฆ่าเจ้า
พลังของเจ้า ชีวิตของเจ้า การดำรงอยู่ของเจ้า ล้วนจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของข้า
แข็งแกร่งเข้า จงแข็งแกร่งให้เต็มที่
ยิ่งเจ้าแข็งแกร่งมากเท่าใด ประโยชน์ที่ข้าได้รับหลังกลืนกินเจ้าก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น”
ดูเหมือนมันจะละทิ้งการป้องกันไปโดยสิ้นเชิง อาศัยร่างอมตะเริ่มโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ราวกับหมายเอาชีวิตตนเอง
ปากขนาดใหญ่จำนวนมากผุดแยกออกจากก้อนเนื้อ พ่นตาข่ายกรดเหนียวข้นออกมา หนวดนับไม่ถ้วนฟาดสะเปะสะปะไร้แบบแผน
ลำแสงสลายจากดวงตาแนวตั้งสีเขียวยิ่งกวาดยิงไปทั่วอย่างไร้ทิศทาง ก่อความปั่นป่วนไปทั่วผืนน้ำโดยรอบ
มันไม่สนเลยว่าร่างของตนจะถูกแสงกระบี่ของหยางเฉิงฉีกกระชากจนแหลกละเอียดครั้งแล้วครั้งเล่า ขอเพียงแลกบาดแผลได้ แม้จะทำให้ผิวของหยางเฉิงถลอกเพียงนิดเดียวก็ยังดี
หยางเฉิงมีสีหน้าเรียบเฉย ร่างเคลื่อนผ่านการโจมตีที่โหมกระหน่ำดุจพายุได้อย่างสงบนิ่ง
กระบี่จักรพรรดิมนุษย์กวัดแกว่งครั้งแล้วครั้งเล่า แสงกระบี่ดุจเคียวมัจจุราช ฟันก้อนเนื้อที่บิดกระตุกอย่างคลุ้มคลั่งให้แหลกเป็นชิ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เพียงเวลาครึ่งถ้วยชา หยางเฉิงก็สังหารสิ่งประหลาดนามทานเยี่ยนไปแล้วหลายร้อยครั้ง!