ครืนครั่น!
ใจกลางเกาะ เศษชิ้นส่วนสีแดงคล้ำชิ้นนั้นพลันหม่นแสง ลอยนิ่งอย่างไม่มั่นคง
ร่างของทูตผู้ทรงเกียรติสุริยันไหววูบ แสงทองที่ปกคลุมใบหน้าสั่นไหวเล็กน้อย
เทพมารถูกทำลาย เขาจึงได้รับผลสะท้อนกลับเช่นกัน
ทว่าภายในดวงตาสีทองคู่นั้น นอกจากความตกตะลึงและพิโรธแล้ว ยังมีความโลภสายหนึ่งซ่อนอยู่จนยากสังเกต
“ตราผนึกเคราะห์ภัยแห่งความโกลาหล ช่างยอดเยี่ยมนัก”
เสียงของทูตผู้ทรงเกียรติสุริยันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา “ถึงกับหลอมรวมพลังของเศษชิ้นส่วนกับวิถีผนึกและทำลายเคราะห์ภัยได้ถึงเพียงนี้ ตรานี้สมควรเป็นของข้า”
เขาไม่คิดปิดบังอีกต่อไป ลงมือด้วยตนเอง
อาภรณ์สีทองคล้ำพลิ้วสะบัด แสงทองเจิดจ้าสาดส่อง ราวตะวันมหึมาลอยเด่นกลางนภา ส่องทะลุม่านหมอกเหนือทะเลโลหิต
กลิ่นอายของเขาทะยานสูงขึ้นทีละขั้น เผยพลังบำเพ็ญอันน่าสะพรึงกลัวในขั้นเคราะห์ภัยที่หกช่วงปลายออกมาอย่างชัดเจน
ยิ่งกว่านั้น ด้านหลังยังปรากฏ “ธรรมลักษณ์ตะวันมหึมา” เลือนราง แผ่พลังแห่งมหาวิถีอันสูงส่งที่เผาผลาญสรรพสิ่ง
“เพลิงแท้ตะวันมหึมา เผาฟ้าต้มสมุทร!”
ทูตผู้ทรงเกียรติสุริยันชูสองนิ้วประหนึ่งกระบี่ แล้วตวัดไปทางหยางเฉิงกลางอากาศ
เส้นเพลิงสีทองสายหนึ่งซึ่งบรรจุแสงร้อนและพลังทำลายล้างไร้ขอบเขต ฉีกกระชากเวหา พุ่งถึงเบื้องหน้าหยางเฉิงในพริบตา
ทุกแห่งที่เส้นเพลิงพาดผ่าน มิติระเหยกลายเป็นไออย่างไร้เสียง ทะเลโลหิตเดือดพล่าน แม้แต่ไออำมหิตและวิญญาณแค้นที่หลงเหลืออยู่ก็ยังมอดสลายเป็นเถ้าธุลีใต้แสงร้อนอันถึงขีดสุด
นี่คือ “เพลิงแท้ตะวันมหึมา”
หยางเฉิงเพิ่งกระตุ้นตราผนึกเคราะห์ภัยแห่งความโกลาหล พลังมหาวิถีจึงพร่องลงจนว่างเปล่า เมื่อต้องเผชิญการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวนี้ หัวใจของเขาก็สั่นสะท้าน
เขารีบโคจรพลังมหาวิถีแห่งความโกลาหล ตราสัญลักษณ์ระหว่างคิ้วกะพริบวูบไหว หมายจะรวบรวมตราผนึกเคราะห์ภัยขึ้นมาต้านอีกครั้ง
แต่ในชั่วขณะนั้นเอง
เศษชิ้นส่วนแห่งความโกลาหลในอกของเขากับตราสัญลักษณ์ระหว่างคิ้วพลันเต้นรัวพร้อมกัน ส่งเสียงก้องประสานที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เจตจำนงปรารถนาสายหนึ่งส่งออกมาจากเศษชิ้นส่วน ชี้ตรงไปยังเศษชิ้นส่วนสีแดงคล้ำบนเกาะ