“แกร๊ก ๆ……”
เสียงน้ำแข็งก่อตัวดังขึ้นถี่รัว
คนแรกเริ่มถูกเกล็ดน้ำแข็งปกคลุมจากปลายเท้าอย่างรวดเร็ว
เกล็ดน้ำแข็งลุกลามรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ เพียงชั่วพริบตาก็แผ่ผ่านน่อง เอว หน้าท้อง แผงอก และลำคอ……
สุดท้ายกระทั่งศีรษะทั้งศีรษะ
เขากลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งที่เหมือนจริงยิ่ง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความหวาดกลัว
จากนั้นก็เป็นคนที่สอง คนที่สาม คนที่สี่……
ราวกับถูกคลื่นความหนาวเย็นไร้รูปร่างซัดกลืน คนเกือบสามพันคนที่ยังเหลืออยู่ก้นถ้ำน้ำแข็ง ไม่ว่าระดับพลังสูงต่ำหรือเป็นมิตรเป็นศัตรู ต่างกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งในชั่วลมหายใจเดียว
สีหน้าสุดท้ายก่อนตายยังคงแข็งค้างอยู่บนใบหน้าของพวกเขา
บางคนหวาดกลัว บางคนสิ้นหวัง บางคนสับสน บางคนไม่ยินยอม ทุกสีหน้าปะปนกันไป
รูปสลักน้ำแข็งตั้งเรียงราย ภายใต้แสงริบหรี่ในถ้ำน้ำแข็ง ภาพที่ปรากฏชวนให้รู้สึกประหลาดพิกล
สตรีอาภรณ์ขาวถอนสายตากลับ ราวกับเพียงกวาดตามองฝูงมดกลุ่มหนึ่งเท่านั้น
จากนั้นนางก็เงยหน้ามองปากถ้ำอีกครั้ง คลื่นอารมณ์บางเบาพลันไหววูบขึ้นในส่วนลึกของดวงตา
นางดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง สายตาทะลุผ่านชั้นน้ำแข็งหนาทึบ ผ่านห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขต มุ่งตรงไปยังทิศใต้ของพิภพหงเหมิง และทิศทางของเขตโบราณโม่อวิ๋น
“ผู้สังหารเซียน?”
เสียงนั้นแผ่วเบา ราวเสียงพิณอันไพเราะที่สุด
ทันทีที่เสียงสิ้นสุด ภาพนับไม่ถ้วนพลันฉายวาบผ่านดวงตาของนาง ดูคล้ายนางกำลังหยั่งรู้กลไกแห่งสวรรค์
เพียงชั่วครู่ นางก็เข้าใจเรื่องราวมากมาย
“ศิษย์น้อง เจ้านี่ไร้ประโยชน์จริง ๆ”
หลังทอดถอนใจ ใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติของนางก็ปรากฏส่วนโค้งจาง ๆ ขึ้น
นั่นมิใช่รอยยิ้ม
แต่เป็นจิตสังหาร