“ย่อมเป็นไปตามนั้น”
แววหม่นหมองที่ยากสังเกตวาบผ่านดวงตาของอิ่งชี แต่เขาก็กลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ แล้วกล่าวว่า “หากครานี้ไม่มีท่านเจ้าเมืองหยางยื่นมือช่วย พวกเราสามคนคงต้องมาตายอยู่ที่นี่แล้ว
แก่นพลังของมารดาแมงมุมสังหารชั่วร้ายตัวนี้ เชิญท่านเจ้าเมืองหยางรับไว้ ถือเป็นของขอบคุณ
ส่วน ‘ผลึกทองคำข้ามเคราะห์’ สิ่งนี้มีประโยชน์ต่อวิชาของเมืองอิ่งสังพวกเราอย่างยิ่ง ไม่ทราบว่าท่านเจ้าเมืองหยางจะยอมสละให้ได้หรือไม่?
ข้ายินดีแลกด้วยสมบัติลับหรือข่าวสารที่มีมูลค่าเทียบเท่ากัน”
หยางเฉิงกล่าวอย่างสงบนิ่ง “สหายเต๋าอิ่งชีล้อข้าเล่นแล้ว
เมื่อครู่สหายเต๋าบอกว่าจะแบ่งของที่ได้จากการต่อสู้กันสามส่วน
ผลึกทองคำนี้ย่อมเป็นของที่ได้จากการต่อสู้เช่นกัน
ตามข้อตกลง ข้ารับไปเจ็ดส่วน สหายเต๋ารับไปสามส่วน
แต่ข้าสนใจสิ่งนี้อยู่จริง ๆ และไม่ต้องการแบ่งมัน
เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ ผลึกทองคำนี้เป็นของข้า ส่วนแก่นพลังของมารดาแมงมุมสังหารชั่วร้ายลูกนี้ ยกให้พวกท่านทั้งสามทั้งหมด
มูลค่าของแก่นนี้ พวกท่านทั้งสามย่อมรู้ดีกว่าข้า หากยังไม่พอ...”
สายตาของเขากวาดผ่านซากกระดูกที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น “วัสดุจากซากกระดูกเหล่านี้ พวกท่านทั้งสามก็เอาไปได้เป็นส่วนใหญ่”
ผลึกทองคำข้ามเคราะห์สำคัญต่อเขาอย่างยิ่ง ไม่มีทางยกให้ผู้อื่น
ส่วนการยอมถอยให้บ้างนั้น...
เป็นเพราะเขาเพิ่งเข้าร่วมพันธสัญญา จึงไม่อยากก่อเรื่องเพิ่ม
แม้แก่นของมารดาแมงมุมสังหารชั่วร้ายจะล้ำค่า แต่เมื่อเทียบกับผลึกทองคำข้ามเคราะห์ที่อาจมีเศษเสี้ยวอำนาจแฝงอยู่ มูลค่าก็ยังด้อยกว่าอยู่ขั้นหนึ่ง
อิ่งชีทั้งสามสบตากัน ส่งสัญญาณแลกเปลี่ยนความคิดอย่างรวดเร็ว
ในใจพวกเขาย่อมไม่ยินยอม