ผู้นำกลุ่มเป็นชายชราผู้มีเคราและผมขาวโพลน
เขาสวมชุดคลุมยาว มือถือไม้เท้า กลิ่นอายพลังอยู่ราวจุดสูงสุดของขั้นอมตะ ทว่ากลับดูไม่มั่นคงนัก เห็นได้ชัดว่าพลังของเขาร่อยหรอลงอย่างหนัก
เบื้องหลังเขามีชายสองคนและหญิงหนึ่งคนติดตามมา ทุกคนล้วนมีกลิ่นอายองอาจแข็งแกร่ง ทว่าบนใบหน้าก็ปรากฏความเหนื่อยล้าและบาดแผลอย่างไม่อาจปกปิด
“ผู้อาวุโสชราผู้นี้คือผู้อาวุโสแห่งโลกเทียนกง นามว่าโม่เหิง ทั้งสามท่านนี้คือผู้พิทักษ์เผ่าของข้า”
ชายชรายกมือคารวะ สีหน้าเปี่ยมด้วยความจริงจังและซาบซึ้งใจ “หากมิใช่สหายเต๋าลงมือช่วยเหลือได้ทันท่วงที กำแพงยันต์เทียนกังนี้คงถูกทำลายไปแล้ว ผลที่จะตามมาคงมิอาจคาดคิด
ขอถามนามอันทรงเกียรติของสหายเต๋าได้หรือไม่?”
“หยางเฉิง”
หยางเฉิงคารวะตอบอย่างกระชับ “ที่นี่คือโลกเทียนกงหรือ? พวกท่านถูกขังอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
บนใบหน้าของผู้อาวุโสโม่เหิงเผยความขมขื่นขึ้นมาวูบหนึ่ง “สหายเต๋าหยางกล่าวถูกต้อง ที่นี่คือที่หลบภัยสุดท้ายของเผ่าเทียนกงที่เหลือรอด เรื่องนี้คงต้องเล่ายืดยาว”
เขาอธิบายอย่างรวดเร็ว “เมื่อหลายร้อยล้านปีก่อน มหาพิภพเทียนกงที่เผ่าพันธุ์ข้าอาศัยอยู่ถูกคลื่นทมิฬประหลาดกัดกร่อน รากฐานของโลกพังทลาย พวกเราจึงจำต้องอพยพกันทั้งเผ่า
บรรพชนทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจและทรัพยากรนับไม่ถ้วน หลอมสร้างโลกยันต์เรือโนอาห์ลำนี้ขึ้น บรรทุกเผ่าพันธุ์ที่เหลือรอดหลบหนีเข้าไปในส่วนลึกของทะเลขม หวังว่าจะพบทางรอดสักเส้นหนึ่ง
“แรกเริ่มเมื่อเข้าสู่ทะเลขม โลกยันต์เรือโนอาห์ยังพอประคับประคองได้ พวกเราจึงพักฟื้นและตั้งหลักอยู่ที่นี่
ทว่าทะเลขมกัดกร่อนรุนแรงขึ้นทุกที โลกยันต์เสื่อมสลายลงไม่หยุด ส่วนสิ่งประหลาดที่เร่ร่อนอยู่รอบนอกก็มีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
บัดนี้พลังงานของเตาหลอมเทพสร้างสรรค์ซึ่งเป็นแกนกลางของโลกยันต์ใกล้หมดสิ้นแล้ว ส่วนสมบัติล้ำค่าฟ้าดินที่ต้องใช้ซ่อมแซมอักขระยันต์ก็หมดไปนานแล้ว”