“เศษเสี้ยวเหล่านี้ เจ้านำไปได้”
ซูมู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แต่การนำพวกมันไปอาจก่อให้เกิดผลพวงต่อเนื่องบางอย่าง จะเป็นโชคหรือเคราะห์ยังยากจะคาดเดา ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้าเอง”
ผลพวงต่อเนื่องหรือ?
ความคิดของหยางเฉิงแล่นฉับไว
“ผลพวงต่อเนื่อง” ที่ตัวตนผู้นี้จงใจเอ่ยถึง ย่อมมิใช่เรื่องเล็กน้อย
แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือเศษเสี้ยวต้นกำเนิดหงเหมิงถึง 8 ชิ้น
นั่นหมายความว่าอย่างไร?
หมายความว่าอาจทำให้บรรพชนยุทธ์ขั้นเก้าถือกำเนิดขึ้นได้หลายคน
เมื่อโอกาสมาถึง จะถอยหนีได้อย่างไร
“ผู้อาวุโส ข้าคิดดีแล้ว ข้าตัดสินใจรับพวกมันไว้”
หยางเฉิงกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว
ซูมู่มองเขาด้วยแววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม มิได้พูดอะไรต่อ เพียงโบกแขนเสื้อเบา ๆ
เศษเสี้ยวต้นกำเนิดหงเหมิงทั้ง 8 ชิ้นพลันกลายเป็นลำแสงสีม่วง 8 สาย พุ่งข้ามผ่านความมืดมิดไร้ขอบเขตในชั่วพริบตา ก่อนจะหลอมรวมเข้าไปในจิตสำนึกสายหนึ่งของหยางเฉิง
แทบจะพร้อมกับที่เศษเสี้ยวเข้าสู่ร่าง เวลาร้อยลมหายใจก็หมดลง
สภาวะถ่ายทอดมรรคามหาเก๋อถอยกลับดุจคลื่นน้ำ จิตสำนึกสายที่หยางเฉิงแผ่ไปถึงกำแพงเขตแดนของแดนเทพหงเหมิงถูกพลังอันไม่อาจต้านทานดึงกลับอย่างฝืนใจ
ภาพเบื้องหน้าผันแปรอย่างรวดเร็ว
ความมืด ซูมู่ และกำแพงเขตแดน ล้วนเลือนห่างออกไปอย่างรวดเร็ว
ชั่วขณะถัดมา จิตสำนึกของหยางเฉิงก็กลับคืนสู่ร่างเดิมโดยสมบูรณ์ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของแดนซวีอีกครั้ง
แทบจะในเวลาเดียวกัน แดนซวีก็แผ่แรงต่อต้านออกมา
“หึ่ง!”
มิติพลันบิดเบี้ยว ร่างของหยางเฉิงถูกพลังมหาศาลไร้รูปร่างห่อหุ้ม ก่อนจะถูกดีดออกจากแดนซวีในพริบตา
ภายนอก เหล่าผู้คนจากอารามมรรคาต่างจับจ้องทางเข้าแดนซวีอย่างไม่ละสายตา
ทันใดนั้น แสงสีเขียววาบขึ้น ร่างของหยางเฉิงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าทุกคนในอารามมรรคา
บรรยากาศนอกทางเข้าแดนซวีเคร่งขรึม
เหล่าผู้มีอำนาจระดับสูงของอารามมรรคาต่างกลั้นหายใจ จับจ้องประตูแดนซวีแน่วนิ่ง