ริมขอบแนวปะการังยมโลก บนโขดหินแห่งหนึ่ง
หยางเฉิงและพวกปรากฏกายขึ้น ทุกคนล้วนอยู่ในสภาพสะบักสะบอม
เฉียงเหลียงน่าเวทนาที่สุด เดิมทีก็บาดเจ็บหนักอยู่แล้ว ยามหลบหนียังฝืนเร่งเร้าสายฟ้าทองคำอีก บัดนี้คุกเข่าข้างหนึ่งอยู่กับพื้น บาดแผลหลายแห่งบนร่างปริแยกออก
ทว่าเขากลับแสยะยิ้ม หัวเราะเสียงดัง “สะใจนัก! สะใจชะมัด!
พี่หยาง วิชาที่ท่านใช้เมื่อครู่เรียกว่าอะไรหรือ? ถึงกับฟันกรงเล็บที่เจ้าสัตว์ประหลาดเฒ่านั่นยื่นเข้ามาขาดได้ สะใจจริง ๆ”
เซียนหญิงเหลียนเยว่ปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดปราณและโลหิตที่ปั่นป่วนลง สายตาที่มองหยางเฉิงแฝงความรู้สึกซับซ้อนยากบรรยายขึ้นมาแล้ว
ทั้งตื่นตะลึง ทั้งใคร่รู้
นางค้อมกายคารวะอย่างอ่อนช้อย “หากมิใช่เจ้าเมืองหยางพลิกสถานการณ์เอาไว้ได้ คราวนี้ไม่เพียงชีวิตของพวกข้าสามพี่น้องจะตกอยู่ในอันตราย ภัยพิบัติจากเหวเฮยสุ่ยคงแผ่ลามไปทั่วทะเลขม
บุญคุณครั้งนี้ หอเทียนเซียงจะจดจำไว้”
หยางเฉิงโบกมือ เก็บศิลาผนึกเขตแดนไป ขณะที่สายตากลับมองไปทางตะวันออกเฉียงใต้ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“เรื่องเหวเฮยสุ่ยคลี่คลายไปก่อนแล้ว แต่ทางทะเลดาราแตกสลาย...”
เขายังพูดไม่ทันจบ แผ่นหยกส่งข่าวในอ้อมอกซึ่งเชื่อมโยงกับหลินซิงหลานก็พลันขาดการรับรู้ไปอย่างไร้สัญญาณเตือน
สีหน้าหยางเฉิงเปลี่ยนฉับพลัน
ไม่ต้องสงสัยเลย
ทางทะเลดาราแตกสลายเกิดเรื่องขึ้นแล้ว
“เจ้าเมืองหยาง?”
เซียนหญิงเหลียนเยว่สัมผัสได้ว่าลมหายใจของเขาเย็นเยียบลงฉับพลัน จึงเข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ใบหน้างามก็เปลี่ยนสีตามไปด้วย “หรือว่าทางทะเลดาราแตกสลาย...”
“แผ่นหยกขาดการเชื่อมต่อแล้ว”
เสียงของหยางเฉิงสงบนิ่ง
แต่คนที่คุ้นเคยกับเขาย่อมฟังออกว่าใต้ความสงบนั้นมีจิตสังหารเย็นเยียบกำลังปั่นป่วน
หัวใจของอวิ๋นหลีเยว่พลันบีบรัด “เฉิงเอ๋อร์ ซิงหลานกับจิ่งหวยเป็นคนมีวาสนาคุ้มครอง ทั้งยังมีของป้องกันตัวที่เจ้ามอบให้ ไม่แน่ว่า...”