เมืองจิ้งไห่ ตลาดร้อยกิจการ
ใกล้ทางเข้ามิติเร้นลับของเนตรศักดิ์สิทธิ์
ถังซิงอวี๋กับเมิ่งฮ่าวลดแสงหลบหนีลง ก่อนปรากฏกายขึ้น
“ที่นี่หรือ?”
ญาณของเมิ่งฮ่าวกวาดผ่านตลาดอันคึกคักเบื้องล่าง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
ผู้คนพลุกพล่านขวักไขว่ กลิ่นอายปะปนกันไปหมด มองอย่างไรก็ไม่เหมือนสถานที่ตั้งขององค์กรใต้ดินอันทรงอำนาจ
ถังซิงอวี๋ชี้ไปยังร้านขายของชำแห่งหนึ่ง “จากที่สืบมา คนของเนตรศักดิ์สิทธิ์เข้าออกที่นี่อยู่เสมอ ผู้น้อยหาทางได้ตราสัญลักษณ์ชั่วคราวสำหรับใช้เข้าไปแล้ว”
นางหยิบป้ายเหล็กสีดำแผ่นหนึ่งซึ่งดูธรรมดาออกมา แล้วถ่ายเทพลังเซียนหยวนเข้าไปเล็กน้อย แสงริบหรี่เปล่งวาบจากป้ายเหล็ก พื้นดินพลันแยกออกเป็นรอยแยกอย่างเงียบงัน
เมิ่งฮ่าวใช้ญาณตรวจสอบความแปรปรวนของมิติหลังรอยแยกอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าไม่มีค่ายกลใหญ่หรือกับดักร้ายแรงซ่อนอยู่ มีเพียงวิชาค่ายกลพรางและป้องกันตามปกติ จึงค่อยคลายใจลงเล็กน้อย เมื่อมีฝีมือสูงส่งย่อมกล้าหาญ เขาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เข้าไปสำรวจกันเถิด”
ทั้งสองเข้าไปในรอยแยก คนหนึ่งนำหน้าอีกคนตามหลัง
หลังผ่านอุโมงค์มืดมิดไปชั่วครู่ ภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้นฉับพลัน ที่นี่คือมิติเร้นลับใต้ดินแห่งนั้น
ศาลาและหอสูงเรียงราย พลังวิญญาณเปี่ยมล้น
“ที่นี่ช่างมีเอกลักษณ์”
เมิ่งฮ่าวกวาดตามองรอบด้าน ญาณของเขาปกคลุมมิติเร้นลับทั้งผืนในชั่วพริบตา
เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายไม่น้อย ส่วนใหญ่อยู่ต่ำกว่าขั้นสิบ ยังมีอีกหลายสายที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปและอยู่ในขั้นสิบ ทว่าไม่พบผู้ใดที่คุกคามเขาได้
“หัวหน้าเนตรศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ใด? เมิ่งฮ่าวแห่งสำนักหลัวฝูอยู่ที่นี่ ยังไม่รีบออกมาอีก!”
เมิ่งฮ่าวยืนไพล่มือไว้เบื้องหลัง น้ำเสียงแฝงแรงกดดันเฉพาะตัวของเซียนทองไท่อี่
กลิ่นอายหลายสายไหววูบขึ้นจากส่วนลึกของมิติเร้นลับ คล้ายตื่นตระหนกอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็กลับเงียบสงัด ไม่มีผู้ใดตอบรับ