“พรวด!”
เหลียวเฉียงกระอักเลือดพุ่งออกมาราวกับว่าวสายป่านขาด ร่างปลิวละลิ่วไปกระแทกพื้นอย่างแรง
ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา
หงฟานหน้าซีดเผือดในทันใด เหลียวเฉียงซึ่งเป็นที่พึ่งใหญ่ที่สุดของเขา กลับถูกอีกฝ่ายจัดการได้อย่างง่ายดายเช่นนี้หรือ?
“จับตัวไว้!”
เวลานี้ หงอี้ก็นำยอดฝีมือจำนวนมากบุกเข้ามา
หงฟานกับลูกน้องคนสนิทถูกสยบลงในพริบตา ก่อนถูกมัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด
หยางเฉิงไม่สนใจคนเหล่านั้น หลังลงมือเสร็จก็เข้าไปยังเรือนชั้นในของคฤหาสน์ ที่นั่นเป็นสถานที่คุมขังหลิ่วหว่านเอ๋อร์
ยามนี้หลิ่วหว่านเอ๋อร์กำลังหมดสติ
นางหลับตาสนิท ใบหน้าซีดขาวเจือสีเทาคล้ำผิดปกติ ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้
แม้หมดสติ หัวคิ้วของนางก็ยังขมวดแน่น เห็นได้ชัดว่ากำลังทนทุกข์ทรมานอย่างหนัก
หยางเฉิงให้นิ้วมือที่ประคองหลิ่วหว่านเอ๋อร์ชี้ห่าง ๆ ไปยังหว่างคิ้วของนาง พลังเทพสายหนึ่งแทรกซึมเข้าสู่ทะเลสำนึกและเส้นชีพจรของนาง
ไม่นานเขาก็พบต้นตอของปัญหา
มีหนอนกู่ตัวหนึ่งซึ่งเรียวเล็กกว่า “กู่ตะขาบพันขากัดกินวิญญาณ” สีเกือบโปร่งใส เกาะแน่นอยู่ใกล้แก่นวิญญาณของหลิ่วหว่านเอ๋อร์
รากของมันหยั่งลึกเข้าไปในจิตสำนึกของนาง ทั้งสองแทบจะพันเกี่ยวอยู่ร่วมกัน
หนอนกู่ตัวนี้ชั่วร้ายและเจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง ไม่เพียงซ่อนตัวลึกล้ำกว่าเดิม แต่ยังเชื่อมโยงกับจิตสำนึกของเจ้าของร่างอย่างแนบแน่น หากใช้กำลังภายนอกกำจัดมัน วิญญาณของหลิ่วหว่านเอ๋อร์ย่อมได้รับความเสียหายอย่างหนัก
เบาก็กลายเป็นคนปัญญาอ่อน หนักก็วิญญาณสลาย
“ช่างเป็นวิธีการที่ร้ายกาจนัก”
แววตาหยางเฉิงเย็นเยียบ นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนระดับหงเทาจะมีได้ ส่วนใหญ่คงเป็นฝีมือของผู้ที่ลงมือกับหงเสวียนเมื่อคราวก่อน
แม้แต่หมอทั่วไป ต่อให้เป็นยอดฝีมือแห่งวิถีหมอหรือวิถีแม่มดระดับบรรพชนขั้นสูงสุด เมื่อเผชิญกับวิชากู่พิสดารเช่นนี้ เกรงว่าคงทำได้เพียงจนปัญญา