“ฉัวะ!”
อาภรณ์บริเวณอกขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยเลือดตื้น ๆ สายหนึ่ง
อวี๋ซิวร่อนลงพื้นอย่างแผ่วเบา รูม่านตาหดวูบ
มีคนซุ่มโจมตี
อีกฝ่ายถึงกับปกปิดการรับรู้ของเขาได้ จนกระทั่งลงมือ เขาจึงเพิ่งรู้สึกตัวในเสี้ยวขณะสุดท้าย
“ใคร?”
เขาตวาดเสียงต่ำ พลังปราณต่อสู้เงาทมิฬพลุ่งพล่านรอบกาย ก่อเป็นเกราะสีดำพร่าเลือนห่อหุ้มร่าง
เงาร่างในชุดสีเขียวค่อย ๆ ก้าวออกมาจากส่วนลึกของตรอก
แสงจันทร์สาดลงมา เผยให้เห็นใบหน้าของผู้มาเยือน
หน้าตาธรรมดา แปลกหน้า ดูไม่ออกว่าอายุเท่าใด
มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่สงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณ ลึกจนหยั่งไม่ถึง
“คนที่จะฆ่าเจ้า”
หยางเฉิงเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบ
ในมือเขาถือกระบี่ไม้เล่มหนึ่ง เป็นกระบี่ที่พกติดกายมาตั้งแต่วัยเยาว์
อวี๋ซิวจ้องกระบี่ไม้เล่มนั้น ก่อนมองหยางเฉิง แล้วพลันหัวเราะ “อาศัยเจ้าเนี่ยนะ?”
ในสัมผัสของเขา อีกฝ่ายมีพลังเพียงขั้นหกช่วงต้น ห่างชั้นจากตนอย่างยิ่ง
ยิ่งกว่านั้น ยังใช้กระบี่ไม้ต่อสู้ ช่างน่าขันสิ้นดี
“ลองดูก็รู้”
หยางเฉิงก้าวเท้า แทงกระบี่ไม้ตรงออกไป
เป็นกระบี่ธรรมดายิ่ง ไม่มีประกาย ไม่มีปราณกระบี่ แม้แต่เสียงแหวกอากาศก็ยังแผ่วเบา
ทว่าใบหน้าอวี๋ซิวกลับเปลี่ยนสีเล็กน้อย
กระบี่นี้ดูธรรมดา แต่กลับปิดทางถอยของเขาจนหมดสิ้น
ปลายกระบี่ชี้ตรงไปยังจุดที่พลังปราณต่อสู้ของเขาไหลเวียน
“บังเอิญหรือ?”
ในใจเขาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ไม่กล้าประมาท ร่างพลันวูบไหว แยกเป็นเงาร่างสามสาย โจมตีหยางเฉิงจากทางบน กลาง และล่าง
วิชาลับเงาทมิฬ เงาแยกร่างสามสาย
เงาร่างทั้งสามล้วนมีลมหายใจจริงแท้ แยกไม่ออกว่าใดจริงใดลวง ในมือแต่ละร่างยังถือทวนสั้นสีดำสนิท ปลายทวนมีประกายเย็นเยียบไหลเวียน