เย็นวันศุกร์เลิกเรียน เวินเยว่เชิงมารับเธอเหมือนเดิม
กลับถึงบ้านอาบน้ำเสร็จ เวินจือหนิงก็นอนบนเตียงดูมือถือ
ในข้อความส่วนตัวยังเป็นเย่ไป๋ฉิงส่งมา:
[ไม่ตอบฉัน แสดงว่ารู้สึกผิดล่ะสิ?]
[ฉันไม่ปล่อยให้เธอได้มันไปแน่ เขาเป็นของฉัน]
[ฉันกับเขาคืนดีกันแล้ว เธอโมโหมั้ยล่ะ]
เวินจือหนิงยังคงสงสัยเรื่อง "คืนดี" ไม่ได้ตอบเธอกลับไป
เจียงจี้เฮ่ก็ยังไม่ส่งข้อความมาหาเธอ
"หนิงหนิง พรุ่งนี้บ่ายไปปิ้งย่างกลางแจ้งกัน ไปมั้ย?" เวินเยว่เชิงถามขณะคุยโทรศัพท์
"เฮ้ยๆๆ" ทางนั้นหรงจิ่งซั่วห้ามไม่ทันแล้ว
"นี่นายถามน้องสาวทำไม คนเขาอาจมีเพื่อนของตัวเองไปเที่ยววันหยุด"
"ไม่ได้ปิ้งย่างนานแล้ว อยากไป" ยิ่งไม่ให้ไป เธอก็ยิ่งอยากไปดูว่ามีอะไร
เรื่องสนุกๆ จะขาดเธอไปได้อย่างไร
"หนูอยากไปถ่ายรูป ที่นั่นวิวสวยมั้ยคะ?" เวินจือหนิงถาม
"ก็พอได้นะ แต่ถ่ายรูปอย่าเรียกพี่นะ พี่ถ่ายไม่เป็น" เวินเยว่เชิงปฏิเสธอย่างสุภาพ
เวินจือหนิง: "..."
เธอบ่นพึมพำ ดันเวินเยว่เชิงออกไปแล้วปิดประตู
วันรุ่งขึ้น
เวินจือหนิงนอนจนถึงเที่ยง ทานข้าวเที่ยงแล้วนั่งเล่นมือถือบนโซฟา
เวินเยว่เชิงออกไปข้างนอก ซื้อวัตถุดิบปิ้งย่างมา กลับมาก็แทบจะขนวัตถุดิบทั้งบ้านไปหมด
เขาวุ่นวายกับการขนอุปกรณ์ปิ้งย่าง เห็นเธอนั่งอยู่ตรงนั้นก็พูดว่า: