จัดเก้าอี้พับให้เรียบร้อยแล้ว เซี่ยชิงซู่ก็หยิบอุปกรณ์ตกปลาออกมา
ตอนรอเวินจือหนิงอยู่ในห้องรับแขกเมื่อครู่ เขาค้นหาวิธีตกปลาไว้แล้ว
ดูเหมือนจะเข้าใจแล้ว
แต่พอลงมือจริง จู่ ๆ กลับไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อ
เวินจือหนิงเพิ่งวางเก้าอี้ตัวเล็กเสร็จ พอเห็นเข้าก็เตือนเขาว่าต้องทำอย่างไร
เขายังดูเงอะงะอยู่บ้าง
เวินจือหนิงจนปัญญา จึงต้องลงมือช่วยเขาเอง
ทันทีที่มือถูกกุมไว้ ขนตาของเซี่ยชิงซู่ก็สั่นไหวเล็กน้อย เขามองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังจับมือเขาสอนวิธีทำไปด้วย อธิบายไปด้วย
“ทำแบบนี้ก็เรียบร้อยแล้ว” เวินจือหนิงตบหลังมือเขาเบา ๆ “ตกปลาได้แล้ว”
“ครูเซี่ยตัวเล็ก ทำไมถึงซุ่มซ่ามจัง”
“ครูเวินตัวเล็กฉลาดนี่ครับ ถึงได้ให้มาสอนผม” เขายกนิ้วโป้งให้ ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอ
เวินจือหนิงไปจัดเหยื่อตกปลาของตัวเอง พอหันกลับมาก็เห็นเขายังมองเธออยู่
“ครูเซี่ยตัวเล็ก บนหน้าฉันมีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้มองไม่เลิก” เวินจือหนิงแตะใบหน้าตัวเอง
“คุณสวยมาก” เซี่ยชิงซู่ถือคันเบ็ดนั่งลง แล้วเริ่มตกปลา
ทั้งสองนั่งเคียงข้างกัน พูดคุยกันเป็นครั้งคราว
“ครูเซี่ยตัวเล็กเคยมีแฟนไหมคะ?”
“ไม่เคยครับ”
“ฉันว่าครูเวินตัวเล็กไม่สนใจฉันเลย ถ้าลองค้นหาดู ก็จะรู้ว่าฉันโสดมา 26 ปีแล้ว”
“...เดี๋ยวฉันไปติดตามคุณก็ได้ค่ะ”
“สมัครบัญชีแล้วหรือยังครับ?” พอนึกถึงตอนที่ผู้กำกับประชาสัมพันธ์รายการแล้วบอกว่าแขกรับเชิญคนใหม่ยังไม่ได้สมัครเอโซเชียล เซี่ยชิงซู่ก็รู้สึกขำ
“กลับไปแล้วจะสมัครค่ะ”