“นั่นเป็นน้ำที่ฉันจะดื่ม” เวินจือหนิงอยากคว้าแก้วน้ำกลับคืนมา แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว
เมื่อเห็นท่าทีของหลู่ฉีถิง ซ่างกวนเหนียนเหนียนก็ยิ้มเยาะตัวเอง “ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย พอนายตื่นขึ้นมาก็ทำกับฉันแบบนี้อีกแล้ว เพราะผู้หญิงคนนั้นสินะ”
เธอเดินจากไปด้วยความผิดหวัง โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
หลู่ฉีถิงเอาแก้วไปล้าง แล้วรินน้ำแก้วใหม่ให้เธอ
เขาป้อนน้ำให้เธอดื่ม พลางก้มมองเธอ ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ว่า “ฉันฝันอย่างหนึ่ง”
เวินจือหนิงเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัย “ฝันอะไร?”
พอนึกถึงเรื่องในฝัน หูของหลู่ฉีถิงก็แดงขึ้นมาอีกครั้ง “ก็เพราะเธอนั่นแหละ ตอนนอนเอาแต่มาจับฉัน”
ทำให้เขาฝันแบบนั้น แถมยังเป็นฝันตอนคืนเข้าหออีก
ในฝัน เขาแต่งงานกับเวินจือหนิง แล้วถูกเธอกดไว้ในห้องหอจนแทบไม่ได้พักหายใจ
เขากัดฟันแน่น ถึงได้ไม่ส่งเสียงออกมา
ดูจากปฏิกิริยาของเวินจือหนิงแล้ว เธอคงไม่ได้ยินเสียง
“อะไรนะ...” เวินจือหนิงไม่เข้าใจ “ฉันก็ให้คุณนอนเฉย ๆ แล้วนี่ คุณยังส่งเสียงตั้งเยอะใช่ไหมล่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าก็อย่ามานอนบนตักฉัน ไปหาแฟนสี่ตัวอักษรของนายเถอะ ยังไงเธอก็อยากอยู่กับนายมากอยู่แล้ว” เวินจือหนิงคว้าแก้วน้ำกลับมา
“ชอบแก้วที่ฉันให้มากขนาดนั้นเลยเหรอ” หลู่ฉีถิงพึมพำด้วยความดีใจและภาคภูมิใจ
พอถูกเธอถลึงตามอง เขาถึงเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น “เธอไม่ใช่แฟนฉันแล้ว เลิกกันแล้ว เลิกกันจริง ๆ”
กลัวว่าเธอจะไม่ได้ยิน เขาจึงก้มลงกระซิบข้างหู “เลิกกันแล้ว ได้ยินไหม?”
“ทำไมมียุงด้วย?” เวินจือหนิงบีบหูตัวเอง ก่อนตบหน้าหลู่ฉีถิงให้หันไปอีกทาง