มองดูท่าทางที่จริงจังผิดปกติแต่ก็แฝงไว้ด้วยการพึ่งพาเช่นนั้น เจียงจี้เฮ่ก็เอ่ยคำปฏิเสธอะไรไม่ออกสักคำ
ไหนจะความจริงที่ว่าเขาน่ะไม่เคยปฏิเสธเธอเลย
ลูกกระเดือกของเขาเลื่อนขึ้นลงราวกับกำลังกล้ำกลืนอารมณ์บางอย่างที่พลุ่งพล่านรุนแรง
เวินจือหนิงลองจับมือเขาดู ร่างกายของเขาเกร็งขึ้นมาชั่วขณะ ทว่าไม่ได้หลบหลีก
มือนุ่มนิ่มของเธอสอดเข้ามาในอุ้งมือเขา อุณหภูมิเหมือนกับตอนอยู่ที่หอพักเมื่อวันนั้น ราวกับอากาศรอบข้างถูกสูบออกไปจนหมด มีเพียงกลิ่นอายของเธอที่อบอวล ล่องลอยชวนใจเขาให้ว้าวุ่น
ยิ่งไปกว่านั้น อารมณ์ยังพลุ่งพล่านรุนแรงยิ่งกว่าวันนั้นเสียอีก
เมื่อเธอจับมือเขาได้แล้ว และแน่ใจว่าเขาไม่ขัดขืน เวินจือหนิงก็จูงเขาเดินไปที่ห้องของเธอ
เจียงจี้เฮ่หลับตาลงแผ่วเบา นิ้วหัวแม่มือลูบคลำไปมาบนหลังมือเธอ ก่อนจะกุมมือเธอไว้เบา ๆ
เขาได้เข้ามาในห้องนอนของเวินจือหนิงแล้ว
วันนั้นตอนที่เขาเอารางวัลมาให้เธอ ประตูห้องนอนของเธอเปิดกว้างอยู่ แต่ตอนนั้นเขาไม่กล้ามองเลยแม้แต่น้อย รู้สึกว่ามันเสียมารยาทและไม่มีระยะห่างที่เหมาะสม
แต่ในตอนนี้ เขากลับถูกเวินจือหนิงพาเข้ามาในห้องนอนเป็นการส่วนตัว
การรับรู้ข้อนี้ทำให้ความร้อนรุ่มซ่านพล่านไปทั่วร่างของเขา
เวินจือหนิงอยากดึงเขาขึ้นเตียง รอจนกระทั่งเขาได้สัมผัสกับขอบเตียงแล้วนั่นแหละ ถึงได้รู้สึกตัว
มือข้างหนึ่งของเขายันไว้บนเตียง ส่วนมืออีกข้างที่ยังจับมือเวินจือหนิงอยู่ก็บีบคลึงเบา ๆ ร่างกายที่ตึงเครียดเต็มเปี่ยมไปด้วยความข่มกลั้นและอดทน
แววตาที่เขามองเธอ ในห้องที่มีแสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะเพียงเท่านั้น มันเต็มไปด้วยความดุดันที่เต็มไปด้วยเจตนาที่ไม่บริสุทธิ์
เขาพยุงตัวลุกขึ้นมายืนข้างเตียง แล้วปล่อยมือ "ผมไปเอาผ้าห่มมา จะปูผ้าห่มนอนกับพื้นข้าง ๆ เธอ นอนเป็นเพื่อนเธอ"
"ดีไหม?" เขาถามด้วยเสียงแผ่วเบาอ่อนโยน
"ดี"
พอได้รับคำตอบจากเธอ เจียงจี้เฮ่ก็กลับไปเอาหมอนและผ้าห่มมาเอง แล้วกลับมาที่ห้องของเวินจือหนิง ปิดประตู แล้วปูผ้าห่มลงบนพื้นข้าง ๆ เตียงของเธอ