ตอนที่ 4 สาวห้าวในกลุ่มเพื่อน (4)
สามคนข้างหน้าอุทานว้าว แล้วหันกลับมามอง
“สารภาพรักแล้วเหรอ? เพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้งเองนะ?”
“ก็เฮ่อช่วยชวนคนอื่นกินข้าวนี่นา ทำให้อีกฝ่ายนึกว่าจะได้คบกัน”
“ก็ใครใช้ให้ใครบางคนคืนนั้นให้ฉันไปส่งที่บ้าน” เฮ่อวี้เหิงปรายตามองเวินจือหนิง
“ให้โอกาสนายมีแฟนไง” เวินจือหนิงหัวเราะลั่น ย้ายตัวไปพิงครึ่งตัวเขาอย่างไม่อาย
“ฉันตอบแทนนายไปแล้ว ไม่ต้องขอบคุณ ฉันไม่ใจร้ายให้ผู้หญิงคนนั้นเสียใจหรอก” เธอโยนโทรศัพท์คืนให้เขา
เฮ่อวี้เหิงก้มมองโทรศัพท์บนตักที่ยังสว่างอยู่ ข้อความตอบกลับของเขาแสดงอยู่:
【งั้นเราเป็นเพื่อนกันก่อนนะ】
“ตอบได้ดีทีเดียวนี่ ฉันขาดเพื่อนขนาดนั้นเลยเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะ
แม้แต่คนนอกแม่ก็ไม่ยอมให้เข้ามางั้นสิ”
“ยังไง? พวกเราเล่นด้วยกันนายเบื่อแล้ว? ต้องเรียกคนไม่สำคัญอะไรมา?”
เวินจือหนิงถึงได้พยักหน้า “ก็ได้ ดีเหมือนกัน ไม่มีงานแล้ว ก็เล่นกับพวกนาย”
เรียนจบมหาวิทยาลัยผ่านมาแค่เดือนกว่าๆ เธอหางานมาหลายที่แล้ว แต่ละทีก็ทำได้ไม่นานทั้งหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว เฮ่อวี้เหิงเคยพูดไว้ครั้งหนึ่ง
บอกว่าเธอไม่ต้องหางาน หรือไปทำงานที่บริษัทบ้านเขา ยังไงๆ ทุกครั้งที่ไปกินข้าวเล่นสนุกอะไร เธอก็ไม่เคยต้องออกเงิน ที่พักเธออยู่ก็เป็นบ้านของเขา
แต่เธอก็แค่รู้สึกว่าอยู่เฉยๆ เฮ่อวี้เหิงก็เลยปล่อยให้เธอทำไปแล้วก็ไม่พูดอะไร ยังไงก็ทำไม่นาน
สนามกอล์ฟเป็นของกลุ่มบริษัทเฮ่อวี้เหิง ก่อนเข้าต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า มีห้องเปลี่ยนชุด
ใส่เสื้อโปโลกับกระโปรงสั้นสีขาว เวินจือหนิงขึ้นรถกอล์ฟ
มีที่นั่งทั้งหมดสี่ที่ เว่ยหัวนั่งข้างคนขับ เวินจือหนิงกับเฮ่อวี้เหิงนั่งข้างหลัง คนขับเป็นคนขับ
นี่คือการจับกลุ่มแบ่งทีมประจำของพวกเขา
“เธอก็ควรใส่กระโปรงมากกว่านี้หน่อย” เฮ่อวี้เหิงมองขาเปลือยเปล่าของเธอ เรียวตรงยาวสวย ได้สัดส่วน
“ไม่งั้นหาคู่ไม่ได้หรอก” เขายั่ว
“นายเป็นห่วงพ่อแบบนี้เลยเหรอ หาไม่ได้ฉันก็เกาะพวกนายกินก็ได้นี่ ยังไงพวกนายก็ไม่เคยให้ฉันออกเงิน” เวินจือหนิงพูดพลางอยากจะรวบผมที่ปล่อยสยายขึ้น
พบว่าไม่มีหนังยาง
“ไม่ได้เอาหนังยางมา ทำไงดี?” เวินจือหนิงพูดกับเขา สะบัดผมดำยาวสยาย
“สมน้ำหน้า ร้อนแน่ๆ เลย” เฮ่อวี้เหิงหัวเราะ
เวินจือหนิงจับคอเขาโดยตรง หัวเข่าข้างหนึ่งยันลงบนเบาะ แทบทั้งตัวเธอทับอยู่บนเขาจากท่วงท่านี้
“ถ้าลงมืออีกฉันไม่เกรงใจจริงๆ นะเวินจือหนิง” เฮ่อวี้เหิงอยากตบหลังเธอ แต่กลับไปโดนสะโพกเธอ
เด้งดึ๋งดีจริง
เฮ่อวี้เหิงหน้าแดงนิดๆ อยากเลื่อนมือลงหลบตรงนี้ แต่เธอใส่กระโปรง ถ้ามือเลื่อนลงไปอีกก็จะสัมผัสขาเปลือยนอก
ขาวเนียนละเอียด
เห็นหน้าเขาแดงก่ำ เวินจือหนิงปล่อยเขา พูดอย่างได้ใจ: “ให้ล้อฉัน”
“พี่หนิงใจเย็นหน่อย พี่บีบคอเขาซะหน้าแดงหมดแล้ว เดี๋ยวเข้าแก้แค้นเอานะ” เว่ยหัวข้างหน้าพูด
“ฉันไม่กลัวหมอนี่หรอก” เวินจือหนิงเอาขาข้างหนึ่งพาดบนขาเขาอย่างไม่อาย
เฮ่อวี้เหิงรีบเอาผ้าห่มข้างหลังมาคลุมขาเธอ “ลืมแล้วเหรอว่าวันนี้ใส่กระโปรง?”
เวินจือหนิงทำเสียงเชอะ: “ไม่มีใครดูนี่ กลัวอะไร”
“แต่นายก็ช่างมีน้ำใจ” เวินจือหนิงเอาขาลง ก็สงบลงบ้าง “ฉันไม่บีบคอนายละ ดีใจเถอะ”
เฮ่อวี้เหิงหัวเราะจริงๆ “งั้นฉันต้องซาบซึ้งใจสุดๆ เลยสินะ?”
เวินจือหนิงเงยหน้า ทำเสียง “อือหา” ชัดเจนว่าหมายถึง “ใช่แล้ว”
ลงจากรถ เวินจือหนิงแย่งหมวกที่เฮ่อวี้เหิงสวมใส่อยู่ สวมบนหัวตัวเองแล้วถ่ายรูปใบหนึ่ง
มีครึ่งตัวเฮ่อวี้เหิงกับสนามกอล์ฟเป็นพื้นหลัง โพสต์ลงในสตอรี่:
【(รูป) แย่งหมวกของไอ้ลูกหมามา อารมณ์ดีขึ้นเยอะ มาเล่นกอล์ฟที่สนาม XX เร็วเข้า】
ข้างล่างคือที่อยู่ที่เธอปักตำแหน่งไว้
ข้างล่างเป็นคอมเมนต์ของเพื่อนร่วมชั้นหลายคน ส่วนใหญ่เป็นเพื่อนมหาวิทยาลัย
รู้ว่าเธอสนิทกับเฮ่อวี้เหิงมาก ก็เลยอยากตีสนิท
【ทำไมคนสวยสุดไม่โผล่หน้าล่ะ?】
【ฮ่าๆๆๆๆ ท่านเฮ่อโกรธไหม?】
【อารมณ์ดีขึ้น? ท่านเฮ่อทำให้โกรธอีกแล้ว? งั้นแค่แย่งหมวกนี่เบามากละ การลงโทษ หนิงหนิงของพวกเรายังใจดีเหมือนเดิม】
เวินจือหนิงพบว่าหลวนเค่อเค่อมากดไลค์ให้เธอ แต่ไม่มีคอมเมนต์สักคำ
เธอไม่ได้อยากตีมาก เลยยืนดูอยู่สักพัก พอเฮ่อวี้เหิงว่าเธอว่าเทคนิคเธอแย่ลงจนไม่กล้าตี ก็เดินเข้าไปแย่งไม้กอล์ฟของเขา
จัดท่าให้ดี มองตำแหน่งหลุมเบื้องหน้า เวินจือหนิงตีลงมืออย่างมั่นใจ
ได้ยินแต่แว่วๆ เสียงลูกลงหลุม เวินจือหนิงได้ใจไม่น้อย
“เมื่อกี้ใครบอกว่าไม่ไหว?”
เฮ่อวี้เหิงหัวเราะ “ก็งั้นๆ แหละ”
“รู้ว่านายอิจฉาฉัน” เวินจือหนิงเลือกที่จะไม่ถือสาเขา
เล่นกันอีกหน่อย คุยกันสักพัก มีรถขับมาอีกคัน
เวินจือหนิงเพ่งมองดู คนที่นั่งเบาะหน้าคนขับในรถไม่ใช่ใครที่ไหน หลวนเค่อเค่อเอง
เธอตีอีกหนึ่งลูก ตีเบี้ยวไป ดีไม่ดีตกตรงเท้าหลวนเค่อเค่อที่กำลังลงจากรถ
เสียงพูดคุยหัวเราะของพวกเธอหยุดลง มองไปทางหลวนเค่อเค่อพร้อมกับเธอ
“ผู้หญิงคนนี้มาได้ยังไงน่ะ?” หลิวอวิ๋นซีพูดเสียดสี “ไม่ใช่ว่าตามเฮ่อมานายนี่?”
“กว่าจะตามจีบแก ทำเยอะจริงนะเนี่ย” กานเหว่ยเยี่ยนพูดต่อทันที
“ไม่ถูกนะ นี่สนามเรา เธอเข้ามาได้ไง?” เว่ยหัวสงสัย
เวินจือหนิงไม่พูด โบกมือให้หลวนเค่อเค่อ
เฮ่อวี้เหิงยังมีรอยยิ้มบนปาก ยืนอยู่นิ่งๆ มือหนึ่งล้วงกระเป๋า ก็โบกมือให้เธอเช่นกัน
เห็นหลวนเค่อเค่อกำลังจะเดินมา มือเขาไม่หยุดเลยสักครู่ ชี้ลงข้างล่าง
“ลูก” เวินจือหนิงใจดีอธิบายให้เฮ่อวี้เหิง: “เขาจะให้เธอช่วยหยิบมาให้หน่อย ขอบใจนะ”
หลวนเค่อเค่อชะงักไปครู่ ภายใต้การเร่งเร้าของพวกเขา ก้มลงหยิบลูกกอล์ฟขึ้นมา
เวินจือหนิงมองท่าทางเธอกำลูกเดินมา มือหนึ่งพิงไม้กอล์ฟ มองเธออย่างดูแคลน
นี่คือตัวเอกหญิงของโลกนี้ หลวนเค่อเค่อ