รถบ้านยังคงแล่นไปข้างหน้า เวินหลิงหลับตาลง ความง่วงถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นทะเล ร่างทั้งร่างหนักอึ้งและจมดิ่งลงไป
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เธอก็รู้สึกเหมือนมีอะไรนุ่มนิ่มกำลังเหยียบย่ำใบหน้าของเธอไปมา
เจ้าสิ่งนั้นเหยียบจมูกเธอทีหนึ่ง แล้วถอยกลับไป ก่อนจะเหยียบตาเธออีกครั้ง
“หืม?”
เวินหลิงขมวดคิ้ว พลิกตัวไปอีกด้าน ตั้งใจจะสลัดเจ้าสิ่งนั้นออกไป
แต่เจ้าสิ่งนั้นกลับไม่ยอมแพ้ พลิกตามเธอแล้วกระโดดกลับมาอีกครั้ง
จากนั้นเธอก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างงับใบหูเธอเบา ๆ ไม่ได้ออกแรงมาก แค่งับไว้แล้วดึงออกไปข้างนอกนิดหนึ่ง
พอดึงข้างหนึ่งเสร็จ มันก็ปล่อยแล้วเปลี่ยนไปอีกข้าง ดึงใบหูอีกข้างต่อ
เวินหลิงถูกรบกวนจนหลับต่อไม่ไหวแล้ว จึงจำใจลืมตาขึ้น
พอสายตาปรับโฟกัสได้ เธอก็เห็นเวินแมวเหมียวนั่งยอง ๆ อยู่บนหมอนทั้งตัว
เจ้าตัวน้อยใช้ขาหน้าทั้งสองข้างจับปอยผมของเธอไว้ แล้วออกแรงดึงอย่างเต็มที่ หางชูสูงลิ่ว
พอเห็นเวินหลิงลืมตาในที่สุด เวินแมวเหมียวก็ปล่อยผมที่คาบอยู่ทันที ก่อนจะขยับเข้ามาใช้จมูกดุนแก้มเธอ
เวินหลิงถูกมันดุนจนจั๊กจี้ จึงยื่นมือไปผลักมัน
“เจ้าตัวแสบ... กระโดดไปทั่วทำไมกัน?”
พอเห็นเธอยื่นมือมา เวินแมวเหมียวก็กระโดดถอยหลังไปหนึ่งก้าวทันที แล้วกระโดดกลับมาอีกครั้ง เงยหน้ามองเธอ
เวินหลิงเห็นท่าทางของมันแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“นอนอิ่มแล้วสินะ ถึงได้คอยกวนฉันอยู่ได้?”
เวินแมวเหมียวเอียงหัวเล็กน้อย แล้วกระโดดขึ้นมา ใช้อุ้งเท้าตบเขามังกรบนศีรษะเธอเบา ๆ