ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปในกรอบประตู กระดาษหนังแกะก็ปรากฏขึ้นจากช่องเก็บของมิติในกระเป๋าเป้ของเวินหลิงโดยอัตโนมัติ ก่อนจะกลายเป็นลำแสงสายหนึ่งพุ่งเข้าไปหลอมรวมกับร่างของเธอ
เวินหลิงรู้สึกว่าร่างกายร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย คล้ายมีบางสิ่งกำลังเรียกหาเธอ
เธอหันกลับไปมองด้านหลัง หมอกที่อยู่นอกกรอบประตูบดบังเธอจากรถบ้านไปแล้ว
เวินแมวเหมียวไม่ได้เกาะอยู่บนไหล่เธออีกต่อไป แต่เดินตามติดอยู่ข้างเท้า หางชูสูง
เธอหยิบลั่วซวงออกมา ปลายนิ้วเกร็งเล็กน้อย ก่อนก้าวข้ามประตูบานนั้น มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของห้วงว่างเปล่า
หลังจากมึนงงไปชั่ววินาที ทัศนวิสัยของเวินหลิงก็กลับมาเป็นปกติ
พื้นที่ตรงหน้ากว้างใหญ่กว่าที่เห็นจากด้านนอกมาก ใต้เท้าเป็นทางหินที่มีจุดแสงกระจัดกระจายราวกับแสงดาว
เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แผ่นหินใต้เท้าสั่นไหวเบา ๆ เกิดเสียงกระทบกัน
เวินแมวเหมียวนั่งหมอบอยู่ข้างเท้าอย่างระแวดระวัง หางเกร็งตรงเป็นเส้น
เวินหลิงยังไม่ทันได้สำรวจให้ละเอียด ห้วงว่างเปล่าตรงหน้าก็เริ่มบิดเบี้ยวขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เธอกับเวินแมวเหมียวหยุดชะงักทันที แล้วก็เห็นเงาร่างกลุ่มหนึ่งซึ่งก่อร่างขึ้นจากพลังวิญญาณปรากฏออกมาจากความมืดตรงหน้าไม่ไกล
มันมีขนาดใหญ่กว่าสัตว์ประหลาดเกราะน้ำเงินที่เธอเคยเจอมาก่อนอยู่รอบหนึ่ง แถมเงาร่างนั้นยังไม่เสถียรอย่างยิ่ง ดูคล้ายกลุ่มหมอกที่กำลังปั่นป่วน พอมองออกเลือนรางว่ามีกรงเล็บแหลมคม
ไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ ทันทีที่มันปรากฏตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์ มันก็พุ่งเข้าใส่เวินหลิงทันที