เวินหลิงเองก็นั่งลงเช่นกัน คีบผักเครื่องเคียงใส่ปากหนึ่งคำ
ระหว่างเคี้ยวอาหาร ปลายหางของเธอก็โผล่ออกมาจากด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ เลื้อยอ้อมพนักเก้าอี้ แล้วเขี่ยเวินแมวเหมียวเบา ๆ
เวินแมวเหมียวกำลังก้มหน้าก้มตากินอย่างรีบร้อน จู่ ๆ ก็ถูกสะกิด มันจึงสะบัดหัวตามสัญชาตญาณ
มันไม่ได้สนใจเธอ เพียงขยับเปลี่ยนทิศแล้วกินต่อเงียบ ๆ
เวินหลิงถูกมันทำให้ขำ จึงหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนเอนพิงพนักเก้าอี้ ค่อย ๆ ดื่มโจ๊กขาวที่เหลือจนหมด
เธอปัดเศษอาหารออกจากมือ แล้วเอนตัวกลับลงบนเตียงนุ่ม ๆ อีกครั้ง
รถบ้านไม่เคยหยุด ระบบนำทางอัตโนมัติยังคงพารถมุ่งหน้าไปด้วยความเร็วคงที่
เวินหลิงเพิ่งเอนตัวลงได้ไม่นาน ก็ใช้【นำทางด้วยโชค】หนึ่งครั้ง
แผนที่ปรากฏขึ้นในหัว เบื้องหน้าราว 2 กิโลเมตร มีจุดแสงสีแดงสว่างขึ้นสามจุด
“เพิ่งเช้าตรู่เอง… ทำไมมีมอนสเตอร์มาอีกแล้วล่ะ”
เธอถอนหายใจอย่างจนใจ เวินแมวเหมียวโผล่หัวออกมาจากอ้อมแขน หูขยับเล็กน้อย ก่อนมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างระแวดระวัง
“ไม่เป็นไร พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงไม่กี่ตัวเอง”
เวินหลิงลูบหัวเล็ก ๆ ของเวินแมวเหมียว แล้วนั่งขัดสมาธิอยู่ริมเตียงก่อนเปิดใช้งาน【ปืนลมหายใจมังกร】
ลำกล้องปืนบนหลังคารถพลิกหันไปเอง คลื่นกระแทกสีทองเข้มที่ควบแน่นแล้วพุ่งออกไปในพริบตา
หลังเสียงครืนดังขึ้นชั่วครู่ ถนนเบื้องหน้าก็กลับมาเงียบสงบ
เวินหลิงเปิดประตูรถแล้วกระโดดลงไป เวินแมวเหมียวไม่ได้ตามลงมาด้วย