หลังประตูคือทางเดินยาวเหยียด
ทั้งสามสบตากัน แล้วเงียบไปชั่วขณะ
เวินหลิงก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปในทางเดินเป็นคนแรก หลินเชินเดินตามหลังเธอ ส่วนเสวียเถาอยู่รั้งท้าย
พวกเขาเดินไปจนสุดทาง แล้วพบประตูบานหนึ่งเปิดแง้มอยู่ แสงสีฟ้าสลัวส่องลอดออกมาจากช่องประตู
เวินหลิงเดินไปหยุดหน้าประตู เตรียมใจให้พร้อมก่อนยื่นมือผลักเปิด
ไม่มีอันตรายอย่างที่คิด เธอเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง
ห้องมีขนาดไม่ใหญ่ มีพื้นที่เพียงไม่กี่ตารางเมตร
มีจอแสดงผลฝังอยู่บนผนัง จอยังคงสว่าง แสงสีฟ้าเย็นเยียบเปล่งประกายในห้องมืดสลัว
“666 ฉันก็สงสัยอยู่ว่าแสงสีฟ้ามาจากไหน ดีแล้ว ๆ”
หลินเชินย่อตัวเดินตามเวินหลิงเข้ามาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ พอเห็นสภาพภายในห้องก็ยืดตัวขึ้นทันที พลางถอนหายใจอย่างโล่งอก
เสวียเถาที่ยังตามหลังมาได้ยินดังนั้น ก็รีบเดินตามเข้ามา
เธอเงยหน้าขึ้น เห็นข้อความบนหน้าจอเลื่อนขึ้นอย่างช้า ๆ ทีละบรรทัดและรีเฟรชไปเรื่อย ๆ
ใต้หน้าจอมีสมุดบันทึกกระดาษวางกระจัดกระจายอยู่หลายเล่ม ปกพิมพ์ตราสัญลักษณ์รูปยานอวกาศและหมายเลขกำกับไว้
ตรงมุมห้องมีเก้าอี้ตัวหนึ่ง เสื้อคลุมเก่าตัวหนึ่งพาดอยู่บนพนักเก้าอี้
เวินหลิงเดาว่า คงมีใครสักคนนั่งอยู่ตรงนี้เมื่อนานมาแล้ว ก่อนจะออกไปชั่วคราว แต่หลังจากนั้นก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย
เธอเดินไปหยุดหน้าจอ สายตากวาดผ่านข้อความบนหน้าจออย่างช้า ๆ
“ขบวนแดนเทา — ภารกิจที่ยังไม่เสร็จสิ้น”
“ปลายทางรับสัญญาณไม่ตอบสนอง”
“กำลังรอการยืนยันคำสั่งครั้งถัดไป”