เวลาล่วงเข้าสามทุ่ม เวินหลิงนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว
ท้องเธอร้องโครกคราก หิวแล้ว
แม้แต่หางยังหงอยห้อยอยู่ข้างเตียง แทบไม่ขยับ
“อ่า ไม่อยากขยับเลย รำคาญจัง แต่หิวชะมัด”
“กินอะไรดี”
“กินหม้อไฟเล็กแล้วกัน ใส่ไส้กรอกเพิ่มอีกอัน”
“เพอร์เฟกต์~”
แม้เวินหลิงจะตัดสินใจแล้ว แต่เธอก็ยังไม่อยากขยับตัว
เธอรู้สึกอ่อนล้ายิ่งนัก สุดท้ายก็ฝืนลุกจากเตียง
ไม่มีเก้าอี้และโต๊ะ เวินหลิงเลยนั่งลงบนเบาะนุ่มในรถ
เธอวางหม้อไฟเล็ก ไส้กรอก และน้ำแร่ที่เหลือครึ่งขวดจากตอนกลางวันไว้ตรงหน้า
“โอ้ ไม่เลวนี่ นี่มันหม้อไฟเล็กแบบอุ่นเองได้ด้วย”
“ไม่ต้องแลกน้ำร้อน เยี่ยมไปเลย~”
เวินหลิงแกะห่อหม้อไฟเล็กอย่างอารมณ์ดี เทเครื่องเคียงและน้ำลงในกล่องชั้นบน
จากนั้นใส่ซองทำความร้อนลงในกล่องชั้นล่าง เติมน้ำอีกนิดหน่อย แล้วรีบปิดฝา
เธอพยักหน้าอย่างพอใจ ปัดมือที่ไม่มีฝุ่น แล้วเอนหลังพิงผนังรถ รออย่างเงียบ ๆ
ไม่นาน ไอร้อนก็ลอยพุ่งออกมาจากขอบกล่อง กลิ่นหอมของอาหารค่อย ๆ อบอวล
“อืม หอมจัง”
เวินหลิงเริ่มรอไม่ไหว หางของเธอกระดุกกระโดนทุบพื้นรถบ้านอย่างหงุดหงิด
ผ่านไปอีกไม่กี่นาที เธอเดาว่าหม้อไฟเล็กน่าจะสุกได้ที่แล้ว
เธอเปิดฝา ไอร้อนพุ่งเข้าใส่หน้า
เวินหลิงสูดหายใจลึก กลิ่นหอมอบอวลไปทั้งจมูก
สุดท้าย เธอบิไส้กรอกเป็นชิ้น ๆ ใส่ลงในกล่อง
เวินหลิงยกหม้อไฟเล็กขึ้นมา เริ่มกินมื้อค่ำที่ร้อนฉ่า
บางทีเธออาจหิวจัดเกินไป เลยกินจนหยุดไม่ได้
“ง่ำ ๆ ๆ~”
“ในที่สุด…ง่ำ ๆ…ก็ได้กิน…ง่ำ…ข้าวร้อน ๆ แล้ว”
เธอพึมพำไปด้วยระหว่างกิน
ไม่นาน หม้อไฟเล็กก็ถูกเวินหลิงกินหมดเกลี้ยง
แม้แต่ถั่วงอกที่เธอไม่ชอบมากที่สุดในวันก่อน ๆ ตอนนี้ก็กินหมดด้วย
แต่เวินหลิงรู้สึกว่ายังขาดอะไรไปสักหน่อย จึงหยิบแอปเปิ้ลออกมาจากช่องเก็บของมากัดกิน
ขณะที่กำลังแทะแอปเปิ้ลไปเรื่อย ๆ มือของเธอก็เปิดหน้าต่างแชทขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
【ห้ามขยันเด็ดขาด】：อ่าาาา ในที่สุดก็วิ่งเสร็จแล้ว
【คนรักผักชี】：ช่วยด้วย! ฉันเปิดกล่อง ได้งูออกมา!
อยู่ ๆ มันก็พุ่งออกมากัดฉันทีหนึ่งแล้วหนีไป
【ขำตายแล้ว】：พี่คนข้างบนยังแข็งแรงดีอยู่ไหม
【คนรักผักชี】：ยังดีที่มันเป็นงูไม่มีพิษ ไม่งั้นฉันตายแน่
【อ้าบา อ้าบา】：ว้าว ถ้างั้นพี่ข้างบนก็ถือว่าโชคดีอยู่นะ
【หมีซวย】：ที่จริงฉันก็เปิดได้สัตว์ตัวหนึ่งเหมือนกัน เป็นแมวเหมียวลายสลิด
ดูท่าทางดุ ๆ อยู่นะ แต่มันจ้องฉันอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็วิ่งหนีไปเอง
【ขำตายแล้ว】：โอ้ ทำไมไม่จับมาเลี้ยงล่ะ เผื่อมีประโยชน์มากเลยนะ~
【หมีซวย】รู้สึกพูดไม่ออกเป็นพิเศษ เจ้า【ขำตายแล้ว】นี่มันพวกชอบป่วนชัด ๆ วันนี้เห็นแต่คนนี้ออกไอเดียแย่ ๆ ทั้งวัน
【ขำตายแล้ว】มองหน้าต่างแชท เลิกคิ้ว
“โย่ ไม่สนใจฉันแล้วสินะ”
【ขำตายแล้ว】ยักไหล่อย่างไม่แยแส พิงพนักเบาะ เอื้อมมือไปลูบเจ้าเหมียวในอ้อมอก
เจ้าเหมียวน้อยตัวนี้เป็นพันธุ์เมนคูน เพิ่งเกิดได้สามเดือน
ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น มันตาม【ขำตายแล้ว】มาที่โลกเกมเอาชีวิตรอดนี่ด้วย
หน้าต่างแชทมีข้อความเด้งขึ้นมาไม่หยุด 【ขำตายแล้ว】ดึงความสนใจกลับมา
“หืม?”
“ดูท่าการเปิดหีบสมบัติแล้วเจออันตรายก็ไม่น้อยเหมือนกันนะ”
【ขำตายแล้ว】มองหน้าต่างแชทอย่างใช้ความคิด
ตอนนี้มีคนส่งข้อความมาเรื่อย ๆ ว่าการเปิดหีบสมบัตินั้นเจออันตราย บางคนถึงขั้นเปิดเจอมอนสเตอร์คล้ายกอบลิน
【หมีซวย】：ดูแล้ว โอกาสที่หีบสมบัติจะเปิดเจอมอนสเตอร์ก็ยังค่อนข้างต่ำอยู่ ส่วนใหญ่ก็เป็นสัตว์เล็ก ๆ อะไรทำนองนั้น
【เสี่ยวเถาร้องไห้】：ก็น่าจะมั้ง ในที่สุดก็วิ่งครบระยะทางได้แล้ว
ยานพาหนะพัง ๆ นี่ไม่มีประโยชน์เอาซะเลย
【โฟร์ลีฟโคลเวอร์】：โอ้โห พี่สาววิ่งเพียว ๆ เลยเหรอ สุดยอดไปเลย!
【เสี่ยวเถาร้องไห้】：อย่าพูดเลย ฉันจะตายอยู่แล้ว
แล้วก็ไม่เจอหีบสมบัติสักอันเลยด้วย ฉันมัวแต่วิ่งเอาระยะทางอย่างเดียว
【ขำตายแล้ว】：ถ้างั้นตอนนี้คุณไม่มีเสบียงอะไรเลยเหรอ
【เสี่ยวเถาร้องไห้】：อ่า…ก็ไม่เชิงนะ
【เสี่ยวเถาร้องไห้】ที่อยู่นอกพาเนล ครุ่นคิดอยู่สักพัก แล้วตัดสินใจเปิดเผยพรสวรรค์ของตัวเอง
วันนี้เธอไม่พบเสบียงอะไรเลย ไม่มีข้าวจะกินแล้ว
อีกอย่าง ก่อนเข้าเกม เธอกำลังลดน้ำหนักอยู่ด้วย
ไม่นับวันนี้ เธอไม่ได้กินอะไรดี ๆ มา 3 วันแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังวิ่งเอาระยะทางล้วน ๆ 【เสี่ยวเถาร้องไห้】รู้สึกว่าการที่เธอยังมีสติอยู่ได้นี่มันน่าอัศจรรย์มากเลย
【เสี่ยวเถาร้องไห้】：พรสวรรค์ของฉันคือการวาดยันต์ ตอนนี้สามารถผลิตยันต์นำโชคได้ สแกนจากระบบได้ผลลัพธ์ดังนี้:
『ยันต์นำโชค』
『ผู้ผลิต: เสี่ยวเถาร้องไห้』
『เอฟเฟกต์: ภายใน 3 นาทีหลังใช้ เพิ่มค่าโชคให้ผู้ใช้ 2 แต้มชั่วคราว』
ถ้าใครต้องการ ทักแชทส่วนตัวมาพร้อมราคาเสนอเลย
【ใบโคลเวอร์นำโชค】：!!!
【เอเอเอ ผู้ค้าส่งวัสดุก่อสร้าง】：!!!
【ขำตายแล้ว】：!!!
【หมีซวย】：!!!
【ปลาหมดแรง】：!!!
【โฟร์ลีฟโคลเวอร์】：!! เอ๊ะ? ไม่ใช่สิ? @【ปลาหมดแรง】 ท่านเซียน ท่านปลาโผล่มาแล้ววว!!!
【ปลาหมดแรง】：? มีอะไรน่าแปลก
แล้วก็ ท่านปลาฟังดูแย่มาก!!!
เวินหลิงขมวดคิ้วมองสองคำที่แปลว่าท่านปลา ทำปากยื่นอย่างรังเกียจ
【โฟร์ลีฟโคลเวอร์】：ได้ ได้ ท่านเทพปลา!
“เอิ่ม เหมือนจะไม่ได้ดีขึ้นตรงไหนเลย”
เวินหลิงพูดไม่ออก ตัดสินใจเมินคน ๆ นี้ไปก่อน
เธอเปิดแชทส่วนตัวของ【เสี่ยวเถาร้องไห้】 คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่งข้อความไป
【ปลาหมดแรง】：สวัสดี แลกด้วยอาหารกับน้ำเป็นไง
【เสี่ยวเถาร้องไห้】：! ท่านเซียน! ได้ ได้ เลย
ยันต์หนึ่งใบ แลกน้ำหนึ่งขวดกับอาหารที่ทำให้อิ่มท้องหนึ่งอย่างได้ไหมคะ
เวินหลิงเลิกคิ้ว หลังจากเหตุการณ์เมื่อกี้ เธอนึกว่าจะต้องรอสักพักกว่าจะได้คำตอบ
ไม่คิดว่าจะตอบกลับมาทันทีเลย
【ปลาหมดแรง】：ได้ เอาสองใบ
เธอลงขายในตลาดเลย
【เสี่ยวเถาร้องไห้】：ได้เลย ท่านเซียนรอสักครู่นะคะ
ผ่านไปไม่กี่วินาที ก็เห็น【เสี่ยวเถาร้องไห้】ส่งลิงก์มาให้
【เสี่ยวเถาร้องไห้】：เรียบร้อยค่ะ อันนี้เลย
【ปลาหมดแรง】：โอเค
เวินหลิงเปิดลิงก์ กดยืนยันการแลกเปลี่ยน
ระบบหักเสบียงที่มีอยู่อัตโนมัติ วินาทีต่อมา ยันต์สองใบก็ปรากฏอยู่ในมือ
เพิ่มค่าโชคได้นะ ถึงจะแค่ชั่วคราวก็ตาม
นั่นก็หายากจะตายไป มีโอกาสแล้วไม่คว้าคงโง่
แม้ว่าค่าโชคของเวินหลิงจะสูงมากอยู่แล้ว แต่ใครจะไม่อยากโชคดีขึ้นอีกล่ะ เธอเก็บยันต์เรียบร้อย
ตอนนี้ แอปเปิ้ลก็กินหมดพอดี
เธอห่อแกนแอปเปิ้ลด้วยกระดาษเก็บไว้ คิดว่าจะปลูกผลไม้ทีหลัง เผื่อจะพึ่งพาตัวเองได้
เวินหลิงเหลือบมองเวลา ใกล้เที่ยงคืนแล้ว
หลังจากคิด ๆ ดู เธอเอาน้ำชุบกระดาษเช็ดเนื้อเช็ดตัว แล้วขึ้นเตียงนอน
เพราะมีหางกับเขางอกออกมา แถมเก็บไม่ได้ด้วย
เวินหลิงนอนหงายแล้วรู้สึกอึดอัด จึงนอนตะแคงแทน
หางที่ถูกปลดปล่อยก็เริ่มสะบัดไปมาอีกครั้ง
เธอเลยจับหางมากอดไว้ในอ้อมแขน รอการสรุปผลระยะทางอย่างเงียบ ๆ
“อืม หางของฉันช่างสบายจริง ๆ~”
“ชอบจัง ดูเหมือนหมอนข้างตัวใหญ่เลย~”
เวินหลิงพึมพำกับตัวเอง พูดจบก็เอาหน้าซุกซุกกับหางตัวเอง