เจลอุ่นมือยังเหลืออีกหนึ่งชิ้น แผ่นเจลให้ความอบอุ่นก็เหลืออีกสี่แผ่น
ผ้าพันคอสำรองยังเหลืออีกหนึ่งเส้น ข้าวอุ่นเร็วก็ยังมีเหลือเฟือ
เวินหลิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วไม่ได้ตอบกลับในแชนเนล
เธอกดเปิดรูปโปรไฟล์ของ[ชาขม]โดยตรง อยากดูว่ามีข้อมูลอะไรบ้าง
“อืม…”
“ซ่อนไว้แล้วสินะ ก็จริง ใครจะกล้าเสี่ยงว่ามีคนไม่ดีหรือเปล่า”
“ถึงตอนนี้จะยังเป็นเหมือนโหมดเล่นคนเดียว แต่ใครจะรู้ว่าวันหลังจะเริ่มโหมดออนไลน์กันเมื่อไหร่”
พูดจบ เวินหลิงก็จ้องไปที่สต๊อกของกันหนาวของตัวเองอยู่นานหลายวินาที
“ช่างเถอะ อืมมม…”
“แค่ครั้งนี้แหละ เผื่อเป็นเรื่องจริง…”
เธอกดเปิดหน้าต่างแชทส่วนตัวของ[ชาขม] แล้วส่งข้อความไป
[ปลาหมดแรง]: เรามีของกันหนาวเหลืออยู่ ผ้าพันคอ เจลอุ่นมือ และแผ่นเจลให้ความอบอุ่น ก็มีนะ
[ปลาหมดแรง]: ถ้านายต้องการ เราส่งให้นายได้ ไม่ต้องตอบแทนอะไร
หลังจากส่งข้อความไป ก็ไม่มีการตอบกลับทันที คงยังไม่เห็น
เวินหลิงก็ไม่ได้รีบร้อน หันไปมองเวินแมวเหมียวในกรง
เจ้าตัวเล็กเพิ่งตื่นนอน กำลังนั่งยอง ๆ บนผ้าห่มขนสัตว์ ใช้กรงเล็บเล็ก ๆ ล้างหน้า
หางฟูฟ่องตั้งขึ้นตรง ๆ อาการดูดีกว่าตอนเช้าขึ้นเยอะ
“ฮ่า ๆ ๆ เวินแมวเหมียว เธอน่ารักจังเลยนะ~”
“จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ~”
ผ่านไปประมาณสามสี่นาที แจ้งเตือนข้อความส่วนตัวถึงได้สว่างขึ้นมา
[ชาขม]: ท่านผู้นำ!
[ชาขม]: จริงหรือ… ท่านยอมให้ข้า…?
[ชาขม]: ข้า, ข้ามีขนนกไม่มากจริง ๆ… ของที่ข้าเอาออกมาได้มีน้อยมาก…