เวินหลิงนอนอยู่บนเตียง ฟังเสียงหิมะละลายดัง “หยดแหมะ ๆ” อยู่นอกหน้าต่างรถ
“อากาศเปลี่ยนเร็วจริง ๆ”
เธอจ้องเพดานรถอย่างเหม่อลอย แล้วพึมพำออกมา
เวินแมวเหมียวสะดุ้งหูเพราะเสียงของเธอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างงัวเงีย
จากนั้นก็เอาหัวมาถูเวินหลิง แล้วหดตัวกลับไป หลับตานอนต่อ
……
คืนวันที่ 30 เวินหลิงเพิ่งเข้านอน ระบบก็ส่งเสียงประกาศขึ้นกะทันหัน
“ติ๊ง! ประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์!”
“ขั้นแรก【น้ำแข็งเย็นยะเยือก】สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการแล้ว ขั้นที่สอง【คลื่นน้ำขึ้นน้ำลง】จะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 31”
“ลักษณะสำคัญของช่วง【คลื่นน้ำขึ้นน้ำลง】: สนามปราณวิญญาณแปรปรวนเป็นระยะ พลังวิญญาณของมอนสเตอร์ในพื้นที่ป่ามีความเคลื่อนไหวเพิ่มขึ้นอย่างมาก โอกาสปรากฏตัวและความดุร้ายเพิ่มสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ขณะเดียวกัน จะเกิดเหตุการณ์มอนสเตอร์สุ่มซุ่มโจมตีตามแนวถนน”
เมื่อเวินหลิงเห็นคำว่า “สนามปราณวิญญาณแปรปรวน” และ “มอนสเตอร์ซุ่มโจมตี” คิ้วของเธอก็ขมวดเล็กน้อย
“จบแล้วเหรอ? เพิ่งจะได้หายใจหายคอ ก็มีระลอกที่โหดกว่าเข้ามาอีก”
“มอนสเตอร์ซุ่มโจมตี? สุ่มเหรอ? แล้วเมื่อไรถึงจะได้พักอย่างสบายใจสักที…”
เธออดบ่นไม่ได้ เวินแมวเหมียวถูกเสียงปลุกจนตื่น จึงเงยหน้ามองเธออย่างงุนงง
“ไม่มีอะไร นอนต่อเถอะ”
เวินหลิงยังไม่ทันได้บ่นต่อ ประกาศข้อความที่สองก็ดังตามมาติด ๆ
“โปรดทราบ: ขณะนี้ระบบของเราได้ดำเนินการส่งมอบข้อมูลสิทธิ์การบริหารจัดการถนนในพื้นที่ให้แก่กรมประสานงานระหว่างดวงดาวอย่างเป็นทางการแล้ว”