เวินหลิงมองบทสนทนาของ【เหลาจางโถว】กับ【ต้าไป่ถู่】ในช่องแชทโดยไม่เข้าไปแทรก แล้วก็กดปิดหน้าต่างไปตามสบาย
เธอก้มมองเวินแมวเหมียวที่กำลังขดตัวหลับอยู่ในอ้อมแขน ก่อนจะยื่นมือช้อนมันขึ้นมา
เธอจ้องมันอยู่นาน จากนั้นก็เหมือนนึกอะไรขำ ๆ ขึ้นได้ จึงเป่าลมใส่หน้าเบา ๆ
เวินแมวเหมียวสะบัดหัวทันที ก่อนจะใช้อุ้งเท้าน้อย ๆ ตะปบมือเธอไม่หยุด ราวกับกำลังประท้วง
เวินหลิงหัวเราะคิกคักที่ถูกมันทำให้ขำ ก่อนจะวางมันกลับลงบนตัก
เวินแมวเหมียวฉวยโอกาสกอดหางที่ไม่รู้ว่าเวินหลิงเอามาพาดไว้บนตักตั้งแต่เมื่อไร แล้วซุกหน้าลงไป
“อ้าว งอนเหรอ? ฮิ ๆ~”
เธอก้มมองเจ้าตัวเล็ก ปลายหางแกว่งเบา ๆ
เวินแมวเหมียวปล่อยอุ้งเท้า เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง แล้วกลับไปนอนซุกในอ้อมแขน
นอกหน้าต่าง ความมืดของราตรีปกคลุมไปทั่ว แสงจันทร์สีเงินสาดผ่านกระจกรถเข้ามา ทำให้ภายในรถเย็นเยียบไปทั้งคัน
“จริงสิ เกือบลืมหีบสมบัตินี่ไปแล้ว”
“เมื่อเช้าถูกแชทส่วนตัวขัดจังหวะ พอเก็บเข้ากระเป๋าแล้วก็ลืมไปเลย”
เวินหลิงตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ แล้วหยิบหีบสมบัติทองคำสามใบที่เปล่งประกายวาววับออกมาจากกระเป๋า วางไว้ข้างเตียง
จากนั้นก็ลูบหลังเวินแมวเหมียวเบา ๆ เป็นสัญญาณให้ขยับไปข้าง ๆ
เธอถูมือ ก่อนยื่นมือเปิดฝาหีบ
【ยินดีด้วย คุณได้รับ: หินวิญญาณระดับกลาง ×5, เศษเหล็ก ×20】
เวินหลิงเก็บของเข้ากระเป๋า แล้วหยิบหินวิญญาณระดับกลางขึ้นมาคลึงระหว่างปลายนิ้ว
สัมผัสเย็นเยียบส่งผ่านปลายนิ้ว สายตาของเวินแมวเหมียวก็ถูกหินวิญญาณดึงดูดไปด้วย