เวินหลิงมองดูการพูดคุยของทุกคน แล้วเหลือบมองตัวเลขด้านบนของช่องแชท
โซน 8 (53565/100000)
“จึ๊ นี่ยังเกินจริงไปหน่อยนะ”
เธอจ้องตัวเลขนั้นเหม่ออยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะปิดแผงควบคุม
เวินหลิงก้มหน้าขยุ้มข้าวสองสามคำ เวินแมวเหมียวมุดออกมาจากผ้าห่ม
กระโดดทีเดียวก็ขึ้นมาบนโต๊ะพับ แล้วนั่งหมอบอยู่ข้าง ๆ
เวินแมวเหมียวเอียงหัวมองเธอกินข้าวแบบนั้น ศิลาอุ่นตรงหน้าอกแกว่งเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหว
เวินหลิงหยิบชามน้อยประจำตัวของเวินแมวเหมียวออกมา แบ่งข้าวใส่ไปส่วนหนึ่ง แล้วเลื่อนไปให้
เวินแมวเหมียวก้มหน้ากิน แล้วไม่นานก็มุดกลับเข้าไปในผ้าห่ม
ตอนนี้เอง เวินหลิงรู้สึกว่ากินข้าวเปล่า ๆ มันน่าเบื่อ จึงเปิดช่องแชทขึ้นมาดูอีกครั้ง
[ขำตายแล้ว]: ถนนลื่นมาก เช้านี้ฉันไถลไปสามรอบแล้ว เมื่อกี้เกือบพลิกคว่ำ
[ขำตายแล้ว]: ทุกคนระวังหน่อยนะ ต้องขับช้า ๆ
[คนรักผักชี]: พวกนายสังเกตไหม... สภาพภูมิประเทศข้างทางเปลี่ยนไป?
[คนรักผักชี]: วันนี้ตอนออกเดินทางฉันเห็นทางขวาของถนนมีป่าไม้เพิ่มขึ้นมา แต่ต้นไม้เปลือยเปล่าหมด กิ่งไม้ยังมีน้ำแข็งเกาะเต็ม ดูเหมือนถูกแช่แข็งมาหลายปี
[คนรักผักชี]: ฉันจอดรถสักพัก พบว่าตัดต้นไม้พวกนั้นได้ไม้ แต่... เหมือนถูกแช่แข็งนาน คุณภาพแย่หน่อย?
[อ้าบา อ้าบา]: นายก็เห็น? ทางฉันก็เป็นป่าไม้ ฉันตัดต้นไม้ไปครึ่งต้น ได้แผ่นไม้มาสองสามแผ่น คุณภาพไม่พูดถึง แต่นี่เร็วกว่าเปิดหีบสมบัติเยอะ แค่ตัดต้นไม้แล้วมือเย็น