เวินหลิงยกมุมปากขึ้น แล้วตอบกลับไปคำเดียวว่า “ได้”
เธอเก็บหน้าจอขึ้น ปลายหางยื่นไปทางที่นั่งผู้โดยสาร แล้วพันรัดเวินแมวเหมียวที่ขดตัวงีบหลับอยู่บนเบาะได้อย่างแม่นยำ
เจ้าตัวน้อยตะกุยอากาศด้วยอุ้งเท้าสองสามที ก่อนจะถูกวางลงในอ้อมกอดของเวินหลิงอย่างมั่นคง
เวินแมวเหมียวไม่เกรงใจเลยสักนิด เหยียบพุงเธอจนเกิดรอยบุ๋มเล็ก ๆ สองรอย แล้วซุกหน้าลงในอ้อมกอด
ข้อความในแชทยังคงรีเฟรชไหลผ่านไปเรื่อย ๆ
【ราชาแห่งการเบี้ยวนัด】: ฮ่า ๆ รายการประจำก่อนนอนทุกวัน หางมังกรพันกระรอก ไม่เคยขาดสักวัน
【ต้นหญ้ากลิ้ง】: อันดับสองของบอร์ดระยะทาง ก็ไม่เลวนะ วันนี้ยุ่งมาทั้งวันแล้ว รีบพักเถอะ
“อืมมม งั้นพรุ่งนี้ค่อยลองใช้ระบบนำทางดูแล้วกัน~”
เวินหลิงหัวเราะเบา ๆ แล้วพาเวินแมวเหมียวเดินเข้าไปในพื้นที่พักผ่อน
เธอนอนลงบนเตียง เอื้อมมือปิดไฟหลักเหนือศีรษะ เหลือไว้เพียงไฟของตกแต่งสีเหลืองนวลบนผนังรถบ้าน
เวินแมวเหมียวส่งเสียงครางในลำคออย่างสม่ำเสมออยู่ในอ้อมกอดแล้ว เวินหลิงดึงผ้าห่มขึ้นมาอีกหน่อย
เธอตบเวินแมวเหมียวเบา ๆ แล้วหลับตาลง
คืนนั้นหลับสนิทไร้ความฝัน
วันรุ่งขึ้น เมื่อแสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา เวินหลิงก็ตื่นขึ้น
【วันที่ 17】
【เวลาปัจจุบัน: 7:30】
【สภาพอากาศวันนี้: แดดออก】
【ระยะทางวันนี้: 0/50】
【ระยะทางสะสม: 2930】
“ยังเช้าอยู่เลย ฮ้า~”
เธอมองเวลา ขยี้ตา แล้วหาวออกมาครั้งหนึ่ง
จากนั้นก็เปิดผ้าห่มแล้วลุกขึ้นนั่ง เวินแมวเหมียวถูกเธอพาให้กลิ้งไปถึงปลายเตียง