กรรมการสอบถึงกับชะงักไปเมื่อถูกเวินหลิงยิงคำพูดใส่เป็นชุดราวกับปืนกล
เธอขมวดคิ้ว ลูบคาง ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูครู่ใหญ่
“รอก่อนนะ ฉันจะไปถามผู้บังคับบัญชาดูก่อน”
กรรมการสอบหันหลังเดินเข้าไปด้านใน ประตูสีเทาบานใหญ่ปิดลงอีกครั้ง
เวินหลิงยืนอยู่หน้าประตู หางแกว่งไปมาซ้ายขวาอย่างอยู่ไม่สุข จ้องประตูที่ปิดสนิท
【ต้นหญ้ากลิ้ง】：จริงด้วย! ตามกฎหมายระหว่างดวงดาว การกำหนดความรับผิดชอบในการขับขี่อัตโนมัติจะตกอยู่กับระบบของรถโดยตรง ไม่เกี่ยวกับคนขับเลย
【บริการครบวงจร】：ถ้ารถของเธอขับเคลื่อนอัตโนมัติได้จริง เธอก็ไม่จำเป็นต้องมีใบขับขี่ ขอแค่ระบบของรถได้รับอนุญาตให้ออกวิ่งบนถนนอย่างถูกกฎหมายก็พอ
เวินหลิงอ่านข้อความในแถบแชต ใจจริงก็ยังไม่มั่นใจนัก ทำได้เพียงรออย่างกระวนกระวาย
ผ่านไปราวเจ็ดแปดนาที ในที่สุดประตูก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
กรรมการสอบเดินออกมา ด้านหลังยังมีคนอายุมากกว่าสองคน สวมชุดคล้ายเครื่องแบบเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายตามมาด้วย
กรรมการสอบกระแอม ยืนอยู่ตรงหน้าเวินหลิง
“พวกเราหารือกันภายในแล้ว ทั้งยังติดต่อแผนกสนับสนุนทางเทคนิคของกรมประสานงานระหว่างดวงดาวด้วย”
“ถ้ายานพาหนะของคุณมีระบบควบคุมความเร็วอัตโนมัติเต็มรูปแบบที่ถูกต้องตามกฎหมาย และสามารถดำเนินการต่าง ๆ เช่น การเคลื่อนที่ได้ด้วยตัวเอง...”
กรรมการสอบหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องเวินหลิง
“ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ออกใบอนุญาตให้รถของคุณใช้สัญจรได้”
ดวงตาเวินหลิงเป็นประกายขึ้นมาทันที “จริงเหรอ?!”