เธอถอดรองเท้าแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง
“เฮ้อ ตอนนี้ได้พักสักที เหนื่อยจัง…”
ข้อความแชตยังคงพูดคุยกันต่อ
【หมูหัวม้วน】: สถานที่ทดสอบเป็นที่ที่ดีจริง ๆ ท่าทางตอนต่อสู้ของเจ้าตัวน้อยในนั้นคล่องแคล่วขึ้นกว่าเมื่อสองสามวันก่อนเยอะเลย
【ต้าจวี๋】: พรุ่งนี้ถ้าเวินแมวเหมียวลงสนามจริง คงเป็นภาพที่น่าดูมากแน่ ๆ
เวินหลิงเหลือบมองข้อความแชต แต่ไม่ได้ตอบ
รถบ้านขับต่อไปข้างหน้า ส่วนเวินแมวเหมียวกำลังเล่นกับหางของตัวเอง
หลังจากนั้น ชีวิตของเวินหลิงกับพวกพ้องก็เป็นไปอย่างมีแบบแผนและสงบสุข
ทุกเช้า เวินหลิงจะถูกปลุกด้วยเวินแมวเหมียวที่ใช้เท้าตะกุยเปลือกตาเธอ
จากนั้นเธอก็เปิดแผงตรงหน้าตามปกติ เพื่อดูเวลาและระยะทาง
【วันที่ 22】
【เวลาปัจจุบัน: 7:05】
【สภาพอากาศวันนี้: มืดครึ้ม】
【ระยะทางวันนี้: 0 / 50】
【ระยะทางสะสม: 4737】
เวินหลิงขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่ง เวินแมวเหมียวปีนตามแขนของเธอขึ้นไปอยู่บนศีรษะเรียบร้อยแล้ว
ช่วงเช้า เธอมักใช้เวลาอยู่บนเตียง
ระบบนำทางอัตโนมัติทำงานอย่างซื่อสัตย์ รถบ้านขับมุ่งหน้าไปเรื่อย ๆ โดยไม่หยุดพัก
เวินหลิงใช้ทักษะ และบางครั้งก็สัมผัสได้ว่ามีทรัพยากรอยู่ริมทาง
เมื่อเป็นแบบนั้น เธอก็ลุกลงจากรถ เดินไปที่กองหิมะ เปิดหีบ แล้วเก็บทรัพยากร
“หีบสมบัติไม้สินะ…”
เวินหลิงพึมพำ แล้วนึกสั่งให้แยกส่วน ก่อนปัดมือสองสามทีแล้วกลับขึ้นรถ
มื้อกลางวันก็เป็นอาหารที่【ขำตายแล้ว】ลงขายไว้ในเทรดดิงเฮาส์ตามเคย เธอนั่งอยู่ข้างเตียง ใช้ถ้วยอาหารใบเล็กแบ่งเนื้อแห้งให้เวินแมวเหมียวครึ่งชิ้น จากนั้นค่อยเริ่มกิน