เมื่อเห็นว่าเวลาใกล้ได้ที่แล้ว เวินหลิงก็หยุดรถ
เวินแมวเหมียวกระโดดลงจากไหล่ของเธอ แล้วเดินวนสองรอบบนที่นั่งข้างคนขับ
“หิวแล้วเหรอ?”
เวินหลิงมองเวินแมวเหมียวอย่างขำ ๆ แล้วลุกขึ้นยืน
เธอคว้าเวินแมวเหมียวมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน แล้วเดินไปยังพื้นที่พักผ่อน
เธอหยิบอาหารที่หลินเชินส่งมาให้จากเทรดดิงเฮาส์ แกะออกแล้วจัดวางลงบนโต๊ะทีละอย่าง
เวินแมวเหมียวได้กลิ่นอาหาร ก็โดดจากอ้อมแขนของเวินหลิงไปหมอบอยู่ตรงมุมโต๊ะ มองตาละห้อย
เวินหลิงคีบเนื้อชิ้นหนึ่งวางบนฝ่ามือ ผึ่งให้คลายร้อนสักครู่ แล้วส่งไปตรงหน้ามัน
เวินแมวเหมียวก้มหน้าคาบเนื้อไป แล้วหดตัวกลับไปเคี้ยวอยู่ตรงมุมโต๊ะ หางด้านหลังไหวเบา ๆ พอกินเสร็จก็กลับมาหมอบรออย่างเรียบร้อย
เธอคีบเนื้ออีกชิ้นส่งให้มัน แล้วคีบข้าวเข้าปากตัวเองหนึ่งคำ เคี้ยวช้า ๆ
เธอกินข้าวที่เหลือจนหมด จากนั้นก็ล้างชามแล้วเก็บให้เรียบร้อย
พอเวินหลิงจัดการทุกอย่างเสร็จ เวินแมวเหมียวก็กระโดดกลับไปหมอบอยู่บนเตียงแล้ว
หางของมันแกว่งไปมา ราวกับกำลังรอให้เธอไปพักด้วยกัน
เวินหลิงเห็นดังนั้นก็รีบเดินเข้าไปหา
เธอหย่อนก้นลงนั่งตรงขอบเตียง แล้วยื่นมือไปลูบหัวมันเบา ๆ
“พรุ่งนี้เช้าต้องตื่นแต่เช้า คืนนี้รีบนอนนะ”
“เธอก็ด้วย เวินแมวเหมียว~”
เวินแมวเหมียวเอาหัวถูฝ่ามือของเธอ แล้วหดตัวเข้าไปนอนขดอยู่ในข้อพับแขน
เธอเอนตัวลงนอน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่