[เรื่องเล่าสยองขวัญระดับ B จบลง——]
[ผู้ถูกเลือกแห่งหลงกั๋ว หลินฮ่าว เสียชีวิต]
[ทรัพยากรน้ำลดลง 10% ภัยธรรมชาติเพิ่มขึ้น 20% โชคชะตาประจำชาติลดลง 10% ปัจจุบันอยู่ที่ 30% หากโชคชะตาประจำชาติต่ำกว่า 30% สิ่งเหนือธรรมชาติจะปรากฏกาย!]
[กำลังสุ่มสำเนาเรื่องเล่าสยองขวัญ!]
……
ณ มุมหนึ่งของร้านอาหาร
เฉินชิ่งฟังเสียงสิ้นหวังและโกรธแค้นของผู้คนรอบข้าง พลางมองภาพถ่ายทอดสดในจอแอลซีดีของร้าน เขารวบรวมความทรงจำในสมอง และในที่สุดก็ตระหนักถึงสถานการณ์ตรงหน้า!
เขาข้ามมิติมายังโลกคู่ขนานที่ชื่อว่าดาวเคราะห์สีน้ำเงิน!
ปัจจุบันใช้เวลาข้ามมิติมาสองชั่วโมงครึ่ง!
ตัวตนไม่เปลี่ยนแปลง ยังเป็นพวกวัวลากเกวียนฝึกงานเพิ่งจบเอกเครื่องกลระดับปริญญาตรี
หลังจากเฉินชิ่งย่อยความทรงจำแล้ว พบว่าดาวเคราะห์สีน้ำเงินกับโลกไม่ได้ต่างอะไรกันมาก ประวัติศาสตร์ ระดับเทคโนโลยี และประเทศต่าง ๆ แทบจะเหมือนกันเปี๊ยบ เพียงแต่การ์ตูนในวัยเด็กหลายเรื่องไม่เหมือนกัน
อย่างเช่น [หมีมาแล้ว], [ซีหยางหยางกับหุยไท่หลาง], [สพันจ์บ็อบ] ต่างก็ไม่มี ส่วนความแตกต่างอื่น ๆ แทบไม่มีเลย
เมื่อหนึ่งปีก่อน เรื่องเล่าสยองขวัญก็แพร่ระบาดไปทั่วโลกอย่างกะทันหัน แต่ละประเทศจะถูกบังคับสุ่มเลือกผู้ถูกเลือกหนึ่งคนเข้าสู่การท้าทายเรื่องเล่าสยองขวัญ!
ภาพผู้ถูกเลือกแต่ละคนที่เข้าไปในเรื่องเล่าสยองขวัญ จะถูกพลังประหลาดบางอย่างถ่ายทอดสดไปทั่วโลก
ถ้าชนะก็เพิ่มโชคชะตาประจำชาติ! ถ้าแพ้ก็ลดโชคชะตาประจำชาติ!
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา หลายประเทศโชคชะตาประจำชาติอยู่ไม่ถึงขั้นต่ำกว่า 30% ด้วยซ้ำ ก็ล่มสลายไปท่ามกลางภัยพิบัตินานา
หลงกั๋วพ่ายแพ้ติดต่อกันเจ็ดรอบแล้ว โชคชะตาประจำชาติลดลงเหลือ 30%!
หากไม่ใช่เพราะหลงกั๋วมีอาณาเขตกว้างขวาง มีฐานะมั่งคั่งใหญ่โต เกรงว่าก็คงทนอยู่ไม่ถึงโชคชะตาประจำชาติ 30%!
เรื่องเล่าสยองขวัญแทบจะผ่านยากมาก และยังเป็นการสุ่มเลือกผู้ถูกเลือก ยิ่งยากขึ้นไปอีก!
ทั่วโลกก็มีเพียงไม่กี่ประเทศอย่างประเทศสวยงาม ประเทศหมีขนปุย และอื่น ๆ ที่โชคชะตาประจำชาติเพิ่มขึ้นไม่น้อย
ประเทศส่วนใหญ่ที่เหลือโชคชะตาประจำชาติได้รับความเสียหาย ถึงขั้นใกล้สูญชาติ
หลังจากเฉินชิ่งตระหนักถึงวิกฤตตามจริงแล้ว อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
ให้ตายสิ ข้ามมิติมายังโลกที่อันตรายขนาดนี้ เพิ่งมาก็เจอชาติจะสูญสิ้นแล้ว!
นี่มันยังจะให้คนอยู่กันได้ไหม?
ผู้คนในร้านอาหารต่างวิตกกังวล หลายคนเตรียมเก็บกระเป๋าจากหลงกั๋ว!
แต่ผู้คนจำนวนมากยังเต็มใจยืนหยัดสู้เคียงข้างหลงกั๋ว! อยู่ร่วมเป็นร่วมตายกับหลงกั๋ว!
ขณะนั้น ในภาพถ่ายทอดสด มืดสนิท ตัวหนังสือสีแดงเลือดค่อย ๆ สว่างขึ้น
[เรื่องเล่าสยองขวัญคัดเลือกเสร็จแล้ว: เรื่องเล่าสยองขวัญระดับ S]
[ชื่อเรื่องเล่าสยองขวัญ: เขาหมีคุมา]
ภายในร้านอาหาร
ความตื่นตระหนกทวีขึ้น ชาวบ้านต่างอกสั่นขวัญหายกันหมด
เฉินชิ่งที่อยู่ในมุมร้านเห็นเรื่องเล่าสยองขวัญที่สุ่มได้ รูม่านตาหรี่ลงเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เขาหมี... หมีคุมากลายเป็นเรื่องเล่าสยองขวัญแล้ว!
นี่มันยากอะไร? ถึงกับต้องตื่นตระหนกขนาดนี้?
เฉินชิ่งนึกขึ้นได้ทันทีว่า โลกนี้ไม่มีการ์ตูนเรื่อง [หมีมาแล้ว]
สำหรับพวกเขาแล้ว คงยากผิดปกติจริง ๆ
อย่างไรก็ตาม ผู้กำกับติงเหลี่ยงเป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดา เนื้อเรื่องของ [หมีมาแล้ว] นั้นช่างสับสนอลหม่านเกินไป ถ้าไม่เคยดู ก็ไม่มีทางคาดเดาเหล่าตัวละครข้างในได้
แค่คำพูดของหัวไช้เท้าตัวน้อยที่ว่า: "ยังหลอกฉันอีกว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่าหายาก?"
ก็ทำให้ทุกคนสมองชะงักได้แล้ว
ต้องทำเรื่องเล่าสยองขวัญข้างในให้สำเร็จ? ยิ่งไม่ต้องแม้แต่คิด!
แต่เฉินชิ่งไม่เหมือนใครนะ! เขาเป็นเด็กรุ่นท้ายที่สุดรุ่นหนึ่ง [หมีมาแล้ว] คือส่วนหนึ่งของวัยเด็กของเขา ดูทุกภาคไม่ต่ำกว่าสิบรอบ เนื้อเรื่องข้างในท่องได้คล่องปรื๋อ
หากสุ่มเลือกเขาเป็นผู้ถูกเลือก บางทีอาจทำเรื่องเล่าสยองขวัญระดับ S นี้สำเร็จ ช่วยหลงกั๋วได้!
ในสมองของเฉินชิ่งมีเสียงติ๊งดังขึ้นมา
[ติ๊ง คุณถูกเรื่องเล่าสยองขวัญคัดเลือกให้เป็นตัวแทนของหลงกั๋ว เข้าสู่เรื่องเล่าสยองขวัญแทนประชาชนหลงกั๋วทุกคน——เขาหมีคุมะ!]
[กำลังเข้าสู่เขาหมีคุมะ นับถอยหลังสามวินาที...]
ไม่ใช่เถอะอาเจิน! เอาจริงดิ?
สีหน้าของเฉินชิ่งแข็งค้าง ร่างกายหายวับไปจากร้านอาหารในทันใด
ในภาพถ่ายทอดสดของหลงกั๋ว ตัวหนังสือสีแดงเลือดแถวหนึ่งสว่างขึ้นอีกครั้ง
[ผู้ถูกเลือกแห่งหลงกั๋ว: เฉินชิ่ง]
[อาชีพ: บัณฑิตเอกเครื่องกล]
ชาวหลงกั๋วทุกคนในไลฟ์สตรีมเห็นดังนี้ ความหวังสุดท้ายในใจก็มลายสิ้น กลายเป็นความสิ้นหวังสุดขีด!
"จบกัน! นี่มันโชคอะไรเนี่ย! ผู้ถูกเลือกของเราดันเป็นบัณฑิตเพิ่งจบ? อย่างนี้จะชนะยังไงฟะ!"
"สำคัญกว่านั้นนี่คือสำเนาระดับ S! เรียกว่าระดับความยากขั้นนรกเลยทีเดียว!"
"สวรรค์จะสังหารหลงกั๋ว!"
"ก็โทษเด็กคนนี้ไม่ได้หรอก เขาก็เป็นผู้บริสุทธิ์เหมือนกัน เฮ้อ จะโทษก็โทษที่หลงกั๋วเราโชคร้ายเกินไป"
ชาวซากุระและประเทศกิมจิที่เห็นสถานการณ์ กลับสนุกสนานยิ่ง
[ดันสุ่มได้นักศึกษามหาวิทยาลัยด้วยแฮะ? ดูท่าหลงกั๋วคงจะถึงคราวสูญชาติจริง ๆ ล่ะ ถ้าอยากเป็นทาสให้ประเทศพวกเรา รีบหน่อยนะ ไม่งั้นเดี๋ยวจะไม่มีโอกาสแล้ว!]
…………
ในสายตาของเฉินชิ่งมืดสนิท หมุนวน ต่อมารอบข้างก็มีแสงสว่าง ภาพรอบข้างในที่สุดก็เป็นรูปเป็นร่าง!
ดูเหมือนตนจะมาถึงเขาหมีคุมะแล้ว!
เฉินชิ่งรีบสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างละเอียด อยากรู้สถานการณ์ของตนทันที
ตนอยู่ในกระท่อมไม้เก่าหลังหนึ่ง ด้านหลังเป็นตู้เย็น ไมโครเวฟ รวมทั้งอุปกรณ์ทำครัว หน้าต่างแบบล้าสมัย ประตูที่เก่าคร่ำ
บนโต๊ะไม้ตรงหน้ามีชามเหลือจากกินข้าววางอยู่สองสามใบ ฝาผนังด้านขวามีเลื่อยไฟฟ้า ปืนล่าสัตว์แขวนไว้ ส่วนด้านซ้ายแขวนพริกแดงกับข้าวโพด
นี่... นี่มัน เฉินชิ่งดวงตาหรี่ลง!
นี่มันบ้านของหัวเรียบ!
เฉินชิ่งรีบคว้าหมวกที่อยู่เหนือหัว ลูบหัวตัวเอง ไม่มีผม!
เขายังไม่แน่ใจเต็มที่ จึงวิ่งไปส่องหน้ากระจกในห้องน้ำด้านหลังอีก
ในกระจก เฉินชิ่งถือหมวกไหมพรมสีน้ำตาลอยู่ในมือ สวมเสื้อคลุมบุผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มข้างใน ทับด้วยเสื้อกั๊กเก่าสีเหลือง สวมกางเกงขายาวปะชุนสีเข้ม
หัวเรียบเป็นมันสะท้อนแสงในกระจก เงาวับ
รูปร่างหน้าตานี่! การแต่งตัวนี่! ใบหน้าของเฉินชิ่งฉายแววยินดี!
นี่เขาไม่ใช่หัวเรียบตัวจริงเสียงจริงเลยหรือ?!
เฉินชิ่งเดินออกจากห้องน้ำ พบบนโต๊ะไม้วางกระดาษแผ่นหนึ่งอยู่! เขาหยิบขึ้นมาจ้องดู
[กฏการเอาชีวิตรอดในเขาหมีคุมะ:]
[กฎข้อ 1: ตัวตนของคุณคือหัวเรียบ อย่าให้สัตว์ในป่าพบว่าคุณไม่ใช่หัวเรียบ มิฉะนั้นจะนำวิกฤตมาสู่ แต่อย่าลืมว่าคุณไม่ใช่หัวเรียบตัวจริง! นี่สำคัญมาก!]
[กฎข้อ 2: เถ้าแก่หลี่คือนายของคุณ คุณคือลูกจ้าง ต้องเชื่อฟังคำของเถ้าแก่หลี่ทุกประการ การทำให้เขาโกรธเป็นเรื่องน่ากลัวอย่างยิ่ง!]
[กฎข้อ 3: หมีพี่กับหมีน้องเป็นเพื่อนที่ดีของคุณ แต่มีข้อแม้ว่า เมื่อคุณไม่ใช่คนตัดไม้]
[กฎข้อ 4: อาชีพของคุณคือคนตัดไม้ ต้องไปตัดต้นไม้ทุกวัน มิฉะนั้นเถ้าแก่หลี่จะโกรธ]
[กฎข้อ 5: สัตว์ในป่าล้วนเป็นเพื่อนของคุณ ในฐานะเพื่อน เมื่อพวกมันขอให้คุณช่วยเหลือ จำไว้ว่าต้องตกลง เพราะในป่าที่ไร้ผู้คน คุณต้องพึ่งพาอาศัยสัตว์เท่านั้น เชื่อเถอะ ไม่มีใครชอบรสชาติของการตายอย่างโดดเดี่ยวลำพัง]
[กฎข้อ 6: คุณมีแมวตัวหนึ่งชื่ออ้วนป๋อ ทุกวันจำไว้ว่าต้องให้ปลามันหนึ่งตัว จำไว้ อย่าให้มันพบว่าคุณไม่ใช่หัวเรียบ]
[กฎข้อ 7: ยามฟ้ามืดห้ามออกไปข้างนอก กระท่อมไม้คือที่ปลอดภัย เขาหมีคุมะไร้ผู้คน มีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด เมื่อราตรีมาเยือน จะมีอันตรายเกินจินตนาการ!]
[กฎข้อ 8: น้ำผึ้งเป็นอาหารที่หมีพี่กับหมีน้องชอบมากที่สุด บางครั้งก็มีฤทธิ์มหัศจรรย์]
[กฎข้อ 9: ปืนล่าสัตว์คือเครื่องมือปกป้องตัวเอง แต่จำไว้อย่าใช้กับเพื่อน คุณรักเพื่อนมาก จะทำร้ายเพื่อนโดยพลาดพลั้งจนเสียความสัมพันธ์ไม่ได้]
หลังจากอ่านกฎทั้งหมดจบ ในใจของเฉินชิ่งระงับความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่!
นี่มันก็แค่การเล่นเป็นหัวเรียบไม่ใช่หรือ?
สำหรับผู้ถูกเลือกคนอื่นอาจยากมาก
แต่สำหรับเฉินชิ่งผู้เป็นแฟนพันธุ์แท้เรื่อง [หมีมาแล้ว] นี่มันแค่เรื่องกล้วย ๆ เลย!!