หลังจัดเสื้อผ้าเรียบร้อย เสี่ยวซานก็เดินเข้าหาเฉินมู่ด้วยท่าทางยั่วยวน
เฉินมู่สังเกตเห็นเสี่ยวซานตั้งนานแล้ว พอเธอเดินเข้ามาหา แววตาของเขาก็ฉายความระแวดระวังขึ้นมาเล็กน้อย
“หนุ่มหล่อ ฉันเห็นว่าคุณมาคนเดียว อายุยังอยู่ในวัยเลือดลมพลุ่งพล่าน อยู่คนเดียวไม่เหงาเหรอ?”
เสี่ยวซานเดินมาหยุดข้างเฉินมู่ แม้แต่ชื่อของเขาเธอก็ยังไม่รู้ แต่ก็ยังแสดงท่าทีสนิทสนมเป็นพิเศษ พลางโผเข้ากอดเขาทันที
เฉินมู่เข้าใจในพริบตา หึ ผู้หญิงคนนี้เห็นชัด ๆ ว่ากำลังหาที่พึ่ง
น่าเสียดายที่เฉินมู่ไม่ได้สนใจผู้หญิงแนวแต่งหน้าจัดแบบนี้เท่าไร เขาชอบแบบใส ๆ มากกว่า
ที่สำคัญกว่านั้นคือ เสี่ยวซานดูไม่ค่อยสะอาดเอาเสียเลย เฉินมู่กลัวว่าจะติดโรค
โอ๊ย ไม่เป็นไรหรอก~
เมื่อโลกาวินาศพิศวงมาถึง ระเบียบสังคมก็พังทลาย ยาจะยิ่งหายากขึ้นเรื่อย ๆ
ดังนั้น การพยายามไม่เจ็บป่วยให้ได้จึงเป็นเคล็ดลับหนึ่งในการเอาชีวิตรอดในโลกาวินาศพิศวง
เฉินมู่ยังจำได้ว่า ก่อนย้อนกลับมา มีผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งในโลกาวินาศพิศวงติดโรคซิฟิลิส
ผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นรอดตายอย่างหวุดหวิดจากภารกิจพิศวง แต่สุดท้ายกลับมาตายเพราะโรคซิฟิลิส
เฉินมู่ไม่คิดจะเดินตามรอยเขา
“หึ คุณควรไปหาหวังต้าฟู่ ไม่ต้องคิดหรอก ผมไม่มีทางเอาทรัพยากรของตัวเองไปช่วยคุณ”
เฉินมู่ปฏิเสธผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่ลังเล
ในเวลาเดียวกัน ชายผมเหลืองก็ค่อย ๆ หลบ ๆ ซ่อน ๆ เข้ามาใกล้เฉินมู่