เฉินมู่เดินออกมาบนถนน กวาดตามองหารถแท็กซี่ไปทั่ว
ยามดึก ถนนหนทางไร้ผู้คน ส่วนใหญ่ยังคงหลับใหล ท้องฟ้ามืดสนิท
“เฮ้อ ไม่มีรถนี่ไม่สะดวกจริง ๆ ต้องหาทางหารถสักคันแล้ว” เฉินมู่พึมพำอย่างอดไม่ได้
รออยู่ห้านาที ในที่สุดก็มีแท็กซี่คันหนึ่งแล่นช้า ๆ มาตามถนนมืดสนิท ยังไม่ทันที่เฉินมู่จะโบกเรียก รถก็จอดข้างตัวเขาแล้ว
เฉินมู่เปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะหลัง
“คนขับ ไปหมู่บ้านวั่งเจียงครับ”
หมู่บ้านวั่งเจียงคือบ้านของเฉินมู่ เป็นหมู่บ้านเก่าที่สร้างมานานกว่าสิบปี บ้านทั้งเล็กทั้งเก่า เขาอาศัยอยู่ที่นั่นเพียงลำพังมาตลอด
คราวนี้กลับบ้าน นอกจากจะไปนอนแล้ว เฉินมู่ยังตั้งใจเก็บข้าวของในบ้าน ของชิ้นไหนที่แพ็กได้ก็จะเอาไปด้วย
อย่างไรเสีย เฉินมู่มีแหวนมิติ เก็บข้าวของอะไรสักหน่อยย่อมสะดวกมาก
บ้านของเขาทั้งเก่าทั้งเล็ก เฉินมู่ไม่คิดจะอยู่ต่ออีกแล้ว เมื่อโลกาวินาศพิศวงมาเยือน เขามีเงินผีหนึ่งล้านล้าน ย่อมคิดจะปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่ เลือกบ้านที่ดีกว่าให้ตัวเอง
ระหว่างทาง คนขับเงียบขรึมตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่พูดสักคำ
ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อเวลาผ่านไป เฉินมู่ยังสังเกตได้อย่างเฉียบคมว่าความเร็วของแท็กซี่กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่นาน ความเร็วก็พุ่งเกิน 120… 130… 160!
“คนขับ คุณขับเร็วเกินไปแล้ว!”