สิบโมงเช้าตรง
คนขับแท็กซี่แดนยมโลกมาเคาะประตูบ้านเฉินมู่ตรงเวลา
เฉินมู่เปิดประตูออก ก็เห็นคนขับยืนมองเขาด้วยท่าทางนอบน้อม
ในมือของคนขับยังถือถุงใส่อาหารมาด้วย
“เถ้าแก่เฉิน ผมมารับแล้วครับ เห็นว่าตอนเช้าเถ้าแก่ยังไม่ได้กินอะไร ผมเลยแวะซื้ออาหารเช้ามาฝากนิดหน่อยครับ”
คนขับพูดพลางยื่นถุงให้ด้วยความเคารพ
เฉินมู่ประหลาดใจอยู่บ้าง ไม่คิดเลยว่าคนขับจะใส่ใจถึงขนาดนี้
ดูท่าเงื่อนไขที่เขาเสนอไปจะดึงดูดใจมาก คนขับถึงไม่อยากเสียงานนี้ไปไม่ว่าอย่างไร
เฉินมู่รับถุงมาเปิดดู ข้างในมีปาท่องโก๋ นมถั่วเหลือง และไข่ต้มชา อาหารเช้ายังร้อนอยู่เลย
เมื่อเช้าเฉินมู่เพิ่งกินขนมปังแข็ง ๆ ไปแค่ชิ้นเดียว กำลังอยากกินอะไรอุ่น ๆ พอดี นี่มันประเคนมาถึงที่เลยไม่ใช่หรือ!
“ขอบใจนะ คุณใส่ใจดีจริง ๆ”
เฉินมู่พยักหน้าด้วยความพอใจ
พอเจ้านายเอ่ยชม คนขับก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที เจ้านายมีความสุข มันก็มีความสุข เอาใจเจ้านายให้พอใจได้ มันถึงจะสบายใจ!
เพียงแต่คนขับไม่ได้เล่าให้เฉินมู่ฟังว่า เจ้าของร้านอาหารเช้ารู้สึกกระแทกใจเพียงใด ตอนเห็นผีที่ถูกควักลูกตาออกมาสั่งว่า “ขอนมถั่วเหลืองหนึ่งแก้ว ปาท่องโก๋หนึ่งชิ้น แล้วก็ไข่ต้มชาหนึ่งฟอง”
ระหว่างกินอาหารเช้า เฉินมู่มองคนขับที่ยืนอยู่อย่างนอบน้อมข้าง ๆ แล้วถามว่า
“ว่าแต่ คุณรู้ไหมว่ามีห้างอยู่แถวไหนบ้าง? ขอห้างหรู ๆ ยิ่งหรูยิ่งดี เป็นที่ที่พวกผีซื้อของกันน่ะ ผมไม่เกี่ยงเรื่องเงิน”