หลังเฉินมู่พูดจบ ทั้งห้องเรียนก็เงียบงันลงทันที
เหล่านักเรียนที่รายล้อมอยู่ต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
พวกเราทำข้อสอบชุดเดียวกันจริงหรือเปล่า?
ทำไมฉันถึงเอาแต่มองข้อสอบด้วยสมองที่ว่างเปล่า คิดแต่จะฆ่า ฆ่า ฆ่า
แต่พอเฉินมู่ได้ข้อสอบไป กลับเหมือนเปิดใช้สูตรโกงมองทะลุ เห็นคำตอบได้ทันที?
ความแตกต่างระหว่างคนกับคน…
มันช่างมากมายถึงเพียงนี้!
“เฉินมู่ ความคิดของคุณนี่มันเหนือมนุษย์เกินไปแล้ว!
คนธรรมดาอย่างพวกเราไม่มีทางคิดได้รอบคอบขนาดนี้หรอก
เรื่องซับซ้อนวกวนพวกนี้ แค่ด่านแรกพวกเราก็ผ่านไม่ได้แล้ว
อย่างที่คุณพูดนั่นแหละ พวกเราไม่มีทางสังเกตได้ว่าสิ่งประหลาดไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้น”
นักเรียนบางคนร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง สิ้นหวังกับช่องว่างระหว่างตัวเองกับเฉินมู่
คำพูดนี้ทำให้นักเรียนหลายคนพยักหน้ารัว ๆ
พวกเขาไม่มีทางมีความสามารถในการอนุมานที่เหนือมนุษย์แบบเฉินมู่ได้
ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินมู่ พวกเขาคงตายแน่!
ก่อนหน้านี้พวกเขาแค่คิดว่าเฉินมู่เก่งมาก แต่ยังไม่เข้าใจชัดเจนว่าเก่งแค่ไหน
แต่ตอนนี้ พวกเขาเห็นความแตกต่างระหว่างกันอย่างแจ่มชัดแล้ว
มันเป็นช่องว่างที่ชั่วชีวิตก็ไม่มีวันไล่ตามทัน!
ถ้าก่อนหน้านี้ในสายตาพวกเขา เฉินมู่ยังเป็นเพียงคนธรรมดาที่เก่งกาจ