ผู้อำนวยการครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะนึกขึ้นได้ในทันใด—
ช่วงนี้ทั่วทั้งเมือง คนที่กำลังโด่งดังที่สุดก็คือเฉินมู่!
เวลาเพียงไม่กี่วัน เขาก็กว้านซื้อกิจการไปมากมาย จนแทบกลายเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในเมืองแล้ว!
เจ้าหนุ่มคนนี้รวยไม่เบาเลย!
แม้ไม่รู้ว่าเงินของเขามาจากไหน แต่ผู้อำนวยการเข้าใจกฎดี ในโลกาวินาศพิศวง เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม คนรวยแบบนี้มักมีอำนาจมหาศาลหนุนหลังอยู่
ผู้อำนวยการเริ่มวางแผนในใจ เจ้าหนุ่มคนนี้รวยขนาดนี้ ส่วนโรงพยาบาลก็ขาดทุนหนัก หากกล่อมเฉินมู่ได้สำเร็จ ให้เขามารับช่วงต่อ...
เฉินมู่มีความสามารถพอจะรับช่วงโรงพยาบาลซอมซ่อนี้ เหลือแค่ว่าเขาอยากรับหรือเปล่า
ผู้อำนวยการคิดคำนวณอยู่ในใจ คุณชายร่ำรวยแบบนี้ชอบรักษาหน้าเป็นที่สุด ขอแค่เขายกยอให้ดี ทำให้เฉินมู่พอใจ ระหว่างที่กำลังอารมณ์ดี อีกฝ่ายอาจใจร้อนซื้อโรงพยาบาลไปเลยก็ได้!
ขอแค่เซ็นสัญญาเสร็จ เขาก็รับเงินแล้วหนี ทิ้งโรงพยาบาลซอมซ่อนี้ให้เฉินมู่คนโง่รับช่วงต่อ
ผู้อำนวยการคิดแบบนี้ก็ไม่แปลก
ตอนนี้เป็นช่วงแรกของโลกาวินาศพิศวง โรงพยาบาลหวาดผวาขาดทุนต่อเนื่องมาหลายปี แต่ละวันต้องเสียเงินผีไปเป็นล้าน!
ใช่แล้ว ฟังไม่ผิด แต่ละวันขาดทุนเป็นล้าน!
แค่สัปดาห์กว่า ๆ ก็ขาดทุนเท่ากับโรงอาหารเที่ยงคืนหนึ่งแห่งแล้ว!
นี่ไม่ใช่คำโม้เลยสักนิด