เจ้าของโรงแรมเที่ยงคืน……
กรรมการโรงเรียนมัธยมรัตติกาล……
เจ้าของเรือนสวนซานสุ่ย……
ลูกค้าระดับสูงสุดบัตรทองดำของห้างเสื่อมทราม……
แค่สถานะใดสถานะหนึ่งในสี่อย่างนี้ พอเอาออกไปพูดก็สะเทือนวงการแล้ว!
ทั่วทั้งเมือง เขาก็มีที่ยืนในหมู่ผู้ปกครองเมืองได้สบาย!
ตอนนี้เฉินมู่มีตำแหน่งถึงสี่อย่าง แต่กลับบอกว่าเป็นแค่ธุรกิจเล็ก ๆ ให้มองเขาเป็นคนธรรมดาก็พออย่างนั้นเหรอ?
ธรรมดาบ้าบออะไรล่ะ!
ถ้านี่เรียกว่าคนธรรมดา คนธรรมดาทั้งโลกคงนับได้ด้วยมือข้างเดียวแล้ว!
นี่มันตัวท็อประดับผู้ยิ่งใหญ่ของเมืองชัด ๆ
หัวหน้าแพทย์ตกใจจนแทบสติแตก
พูดกันตรง ๆ เฉินมู่เป็นผู้ปกครองเมืองไปแล้วครึ่งตัว เป็นราชันไร้มงกุฎ!
ผู้แข็งแกร่งระดับนี้จะมาทำภารกิจพิศวงในโรงพยาบาลหวาดผวาเหมือนคนธรรมดาได้ยังไง?
มันไม่สมเหตุสมผลเลย!
แค่เฉินมู่ส่งข่าวไปถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาล เขาก็ได้รับการดูแลหรูหราระดับสูงสุดแล้ว ผู้อำนวยการต้องออกมาต้อนรับด้วยตัวเองด้วยซ้ำ จะต้องมาทนอยู่ในห้องผ่าตัดทำไม?
หรือว่าผู้ยิ่งใหญ่ระดับเฉินมู่ชอบปลอมตัวออกตรวจพื้นที่กันหมด? แกล้งทำเป็นคนธรรมดาเพื่อมาสัมผัสความทุกข์ยากของประชาชน?
ถ้าเฉินมู่รู้เรื่องนี้ คงร้องว่าตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรมแน่
เฉินมู่ไม่ใช่พวกชอบทรมานตัวเอง จะหาเรื่องใส่ตัวฟรี ๆ ไปทำไม?
ถ้ามีช่องทางพิเศษให้ใช้ เขาคงเปิดใช้ไปนานแล้วโดยไม่ลังเล!
ปัญหาคือไม่มีน่ะสิ!
ในบรรดาคนที่เฉินมู่รู้จัก ไม่มีสิ่งประหลาดตัวไหนรู้จักผู้อำนวยการเลยสักตัว
เหตุผลง่ายมาก อัตราการรักษาสำเร็จของโรงพยาบาลหวาดผวาต่ำเสียจนคนไข้เข้ามาแล้ว ไม่เรียกว่าฟื้นจากความตายก็ได้ แต่เรียกว่ารอดตายอย่างหวุดหวิดยังจะเหมาะกว่า