ไม่นาน ของขวัญกองใหญ่ก็ถูกห่อเตรียมไว้เรียบร้อย เฉินมู่ตรวจดูแล้วเห็นว่าซื้อได้เกือบครบตามต้องการ
ของทั้งหมดนี้ล้วนเตรียมไว้สำหรับมอบให้ผู้อื่น
“ใช้เงินเบิกทาง ใช้หยกสำรวจเส้นทาง” เฉินมู่เชี่ยวชาญเรื่องนี้เป็นอย่างดี
ถึงอย่างนั้น เฉินมู่ก็ไม่ได้ซื้ออะไรให้ตัวเอง
ข้อแรก ของพวกนี้เตรียมไว้ให้ผีใช้ เขาคนเดียวใช้ไม่ไหว!
ข้อสอง เฉินมู่เป็นนักปฏิบัตินิยมอย่างแน่วแน่ ไวน์แดง เครื่องประดับ หรืออัญมณีพวกนั้นจะช่วยเพิ่มพลังได้หรือไง?
ไม่ได้สักหน่อย!
ของพวกนี้มีวางขายอยู่ในห้าง ขอแค่มีเงินก็ซื้อได้ทุกเมื่อ
เงินของฉันมีมากพอแล้ว สิ่งที่ขาดคือพลัง!
ถ้าช่วยให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นไม่ได้ แล้วจะเอามาทำไม?
เฉินมู่ต้องการเพียงสิ่งของที่ช่วยเพิ่มพลัง หากมีของวิเศษชิ้นไหนที่ทำให้แข็งแกร่งขึ้นได้ เขาก็ยินดีจ่ายเงินก้อนโตเพื่อซื้อมัน
หลังซื้อของเสร็จ เฉินมู่ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนขอให้ผู้จัดการออกบัตรชอปปิงให้เขาอีก 50 ใบ ใบละ 5,000 เงินผี!
เฉินมู่ตั้งใจจะใช้บัตรพวกนี้เป็นรางวัลจูงใจพนักงานในโรงอาหารเที่ยงคืน ต้องทำให้พวกมันรู้ว่า หากตั้งใจทำงานให้เถ้าแก่เฉิน เถ้าแก่เฉินย่อมไม่เอาเปรียบพวกมัน
ผู้จัดการห้างใจกว้างมาก เมื่อได้ยินเรื่องบัตรชอปปิง 50 ใบของเฉินมู่ ก็รีบบอกทันทีว่าเขาไม่ต้องจ่ายเงิน วงเงินใบละ 5,000 นั้นถือเป็นของขวัญจากห้างให้เถ้าแก่เฉิน
ลูกค้ารายใหญ่เช่นเฉินมู่ ผู้จัดการห้างย่อมเต็มใจเอาใจเป็นธรรมดา
เฉินมู่ไม่ได้ปฏิเสธ เขารับน้ำใจจากผู้จัดการห้างไว้