เฉินมู่ประหลาดใจเล็กน้อย
ชั่วขณะหนึ่ง เขาถึงกับรู้สึกว่าตัวเองสลับบทบาทกับสิ่งประหลาดไปแล้ว
ที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นฉากพิศวงครั้งไหน เฉินมู่ก็เป็นฝ่ายมอบของขวัญให้สิ่งประหลาดอยู่เสมอ
แต่วันนี้กลับตาลปัตร!
เฉินมู่ค่อย ๆ เข้าใจแล้วว่านี่เป็นเพราะพละกำลังและสถานะของเขาสูงขึ้น!
ตอนนี้เฉินมู่กลายเป็นราชันไร้มงกุฎแห่งเมืองวั่งเจียงไปแล้ว ย่อมมีสิ่งประหลาดที่ต้องการให้เขาช่วยจัดการธุระ และเริ่มมีสิ่งประหลาดมอบของขวัญให้เขา
“ได้ยินมาว่าเถ้าแก่เฉินชอบนาฬิกาข้อมือ หวังว่าเถ้าแก่เฉินจะไม่รังเกียจนะครับ”
สิ่งประหลาดในชุดสูทยิ้มประจบ กำลังเอาใจเฉินมู่
การที่บอสใหญ่ของฉากพิศวงแห่งหนึ่งจะมาหาถึงที่เพื่อประจบตัวเอง หากเป็นชาติที่แล้ว เฉินมู่คงไม่กล้าฝันถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ!
“ทำให้คุณต้องเสียเงินแล้ว ผมชอบของขวัญชิ้นนี้มาก”
เฉินมู่รับนาฬิกาข้อมือมาพร้อมรอยยิ้ม
เขาไม่ได้ชอบนาฬิกาข้อมือเป็นพิเศษ ที่สำคัญคือถ้าจะเอาไปให้คนอื่น นาฬิกาข้อมือทั้งแพงและกะทัดรัด จึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสม
ไม่รู้ว่าอย่างไร ข่าวถึงลือกันไปว่าเฉินมู่ชอบนาฬิกาข้อมือ
ได้รับของขวัญจากสิ่งประหลาดแล้ว เฉินมู่ก็รู้สึกเบิกบานใจขึ้นไม่น้อย
อย่างไรเสีย ก็มีคำกล่าวว่า “ยื่นมือไม่ตบคนที่ยิ้มให้”
“คุณมาหาผมมีธุระอะไรหรือครับ” เฉินมู่ถาม
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สิ่งประหลาดในชุดสูทก็ขมวดคิ้ว เผยสีหน้ากังวลออกมา
“เถ้าแก่เฉิน เรื่องเป็นอย่างนี้ครับ
คุณก็รู้ว่าผมทำธุรกิจรถไฟใต้ดินในเมือง
ช่วงนี้สิ่งประหลาดในเมืองวั่งเจียงมีไม่มาก รถไฟใต้ดินเดินรถทีไรก็ขาดทุนทุกวัน!