จะโทษครูสิ่งประหลาดคนนี้ที่คิดแบบนั้นก็ไม่ได้
เพราะในโลกสิ่งประหลาด พวกสิ่งประหลาดที่ทำงานรับจ้างไม่มีสิทธิ์อะไรเลย
เจ้านายไม่จ่ายแม้แต่เงินเดือน วันหยุดยิ่งไม่ต้องพูดถึง
สภาพแวดล้อมการทำงานเลวร้ายขนาดนี้ แล้วยังมาบอกว่ามีอาหารมื้อพนักงานงั้นหรือ?
อาหารที่เจ้านายคนอื่นจัดให้ ไม่เรียกว่า “อาหารมื้อพนักงาน” หรอก แต่เรียกว่า “ของเหลวเหนียวข้นประหลาดที่กินแล้วไม่ตาย” ต่างหาก!
ก่อนหน้านี้ อาหารมื้อพนักงานที่บรรดากรรมการโรงเรียนมัธยมรัตติกาลจัดให้ ยังแย่กว่าน้ำล้างเศษอาหารเสียอีก
ดังนั้นครูบางคนพอได้ยินคำว่าอาหารมื้อพนักงานก็เกิดอาการผวาจนฝังใจไปแล้ว ถูกบังคับให้กินจนกลายเป็นเงาทางใจ
เหล่าครูเดินทางมายังโรงแรมเที่ยงคืนด้วยความกระวนกระวาย
โรงแรมเที่ยงคืนมีอยู่สองแห่ง แห่งหนึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ อีกแห่งเป็นสาขา
สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในโรงเรียนมัธยมรัตติกาล โดยเดิมทีเป็นโรงอาหารเที่ยงคืน
ส่วนสาขานั้นก็คือโรงแรมของเจ้านายที่ตกใจจนฆ่าตัวตาย แล้วถูกดัดแปลงให้กลายเป็นโรงแรมเที่ยงคืนสาขา
เหล่าครูเดินทางมายังสำนักงานใหญ่ของโรงแรมเที่ยงคืน
ทันทีที่ก้าวผ่านประตูใหญ่ กลิ่นหอมของอาหารก็ลอยกรุ่นมาปะทะจมูก
สองข้างประตูมีพนักงานต้อนรับยืนอยู่
พอเห็นเหล่าครูเดินเข้ามา พนักงานต้อนรับก็ยิ้มแย้มกว้างขวาง พร้อมโค้งต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
ความกระตือรือร้นของพวกเขาทำเอาเหล่าครูตกใจไปตาม ๆ กัน
ท่าทีเอาใจใส่ในการทำงานเช่นนี้ ไม่มีทางเกิดจากการถูกเฆี่ยนตีแน่
นี่คือความรักในงานที่มาจากใจ และความเคารพรักที่มีต่อประธานเฉิน!
เหล่าครูถูกพาไปยังห้องขนาดใหญ่ ภายในมีโต๊ะยาวเรียงรายอยู่เต็มไปหมด
บนโต๊ะมีอาหารเลิศรสละลานตาเต็มไปหมด!