ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของพนักงาน เฉินมู่รู้สึกสะใจไม่น้อย
เขากำมือแน่น ในชั่วขณะนี้เอง เขาเพิ่งได้สัมผัสเป็นครั้งแรกว่าอำนาจนั้นให้ความรู้สึกเช่นไร
สมแล้วที่การกุมอำนาจและการมีคนรายล้อมจะทำให้รู้สึกราวกับล่องลอยขึ้นสู่สรวงสวรรค์
เพียงความคิดเดียวของเฉินมู่ ก็สามารถกำหนดชะตาชีวิตของพนักงานได้
ยามเขาดีใจ ชีวิตของพนักงานก็สุขสบายขึ้น;
ยามเขาโกรธ พนักงานก็ต้องลำบาก
ในโลกาวินาศพิศวง อำนาจยิ่งชวนให้ลุ่มหลง
เมื่อมีอำนาจอยู่ในมือ ไม่เพียงช่วยให้ตัวเองมีชีวิตรอด แต่ยังควบคุมชะตากรรมของผู้อื่นได้ด้วย
ชาติที่แล้ว เฉินมู่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกาวินาศพิศวงมาห้าปี อย่าว่าแต่กำหนดชะตาของคนอื่นเลย แม้แต่จะมีชีวิตรอดหรือไม่ เขายังตัดสินใจเองไม่ได้