เช้าตรู่วันถัดมา
เฉินมู่ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
ความกดดันที่สะสมมาจากโลกาวินาศพิศวงถูกปลดปล่อยออกไปจนหมดสิ้นภายในคืนเดียว ทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก
ความเหนื่อยล้าทั่วร่างหายไปจนหมด
หลังแต่งตัวเสร็จ เฉินมู่ก็แวะกินอาหารเช้าที่โรงอาหารเที่ยงคืน
ตามคำขอของเฉินมู่ อาหารที่โรงอาหารเที่ยงคืนจำหน่ายไม่มีส่วนผสมของเนื้อมนุษย์เลยแม้แต่น้อย แต่ใช้เครื่องในของสัตว์ชนิดต่าง ๆ มาทดแทน
อย่างไรเสีย เฉินมู่ก็เป็นมนุษย์ หากกิจการของตัวเองขายอาหารเนื้อมนุษย์ เขาคงรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง
ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับพวกพิศวงแล้ว เนื้อมนุษย์ไม่ใช่อาหารที่ชื่นชอบที่สุด
มีเพียงพวกพิศวงระดับต่ำที่ซื้อเนื้อชนิดอื่นไม่ไหวเท่านั้น ที่ต้องกินเนื้อมนุษย์ประทังชีวิต
โรงอาหารเที่ยงคืนตั้งเป้าจะยกระดับไปสู่ตลาดชั้นสูง ให้กลายเป็นโรงแรมที่ดีที่สุดในโลกาวินาศพิศวง การเลิกขายเนื้อมนุษย์เสียตั้งแต่เนิ่น ๆ ย่อมเป็นผลดีต่อการพัฒนาของโรงอาหารในภายหลัง
ด้วยเหตุผลนานัปการ โรงอาหารเที่ยงคืนจึงเลิกขายเนื้อมนุษย์
เฉินมู่จึงวางใจกินอาหารเช้าในโรงอาหารตั้งแต่เช้าตรู่ โดยไม่ต้องกลัวว่าจะรู้สึกขัดใจ
อาหารเช้ามีทั้งซาลาเปาแท่งทอดและนมถั่วเหลือง ล้วนเป็นเมนูที่ครัวหลังร้านตั้งใจทำตามรสนิยมของเฉินมู่
กินอาหารเช้าเสร็จ เฉินมู่ก็ออกจากโรงอาหารเที่ยงคืน มุ่งหน้าไปยังอาคารเรียน
เมื่อกลับมายังโรงเรียนที่ไม่ได้มาเสียนาน เฉินมู่ก็รู้สึกสงบและผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย
ตอนนี้เป็นช่วงอ่านหนังสือก่อนเข้าเรียน สนามกีฬาว่างเปล่า ไม่มีนักเรียนแม้แต่คนเดียว