เมื่ออาจารย์หญิงประกาศเริ่มสอบ นักเรียนในห้องต่างกลั้นหายใจด้วยความตึงเครียด
อาจารย์หญิงเดินขึ้นไปหน้าชั้นเรียน แกะห่อข้อสอบในมือแล้วแบ่งออกเป็นชุด ๆ
「ฉันเป็นอาจารย์ที่เข้มงวด ในการสอบของฉัน ใครก็ตามที่ฝ่าฝืนกฎการคุมสอบ จะต้องถูกประหาร
กฎการคุมสอบมีดังนี้:
1: ห้ามผู้ใดดูเนื้อหาในข้อสอบของผู้อื่น หากเปิดเผยเนื้อหาในข้อสอบออกไป จะต้องถูกประหาร
2: ระหว่างสอบ ห้ามออกจากห้องเรียน
3: ห้ามทำร้ายอาจารย์ผู้คุมสอบ
กฎการสอบมีเพียงเท่านี้ ต่อไปฉันจะแจกข้อสอบ」
นักเรียนที่อยู่ในห้องล้วนผ่านการสอบมาอย่างโชกโชน ตั้งแต่เล็กจนโต สอบมาแล้วไม่ต่ำกว่าแปดร้อยครั้ง หรือไม่ก็พันครั้ง
ดังนั้น ทันทีที่ฟังกฎการสอบจบ นักเรียนที่ช่างสังเกตก็พบว่าอาจารย์ผู้คุมสอบละเลยข้อสำคัญที่สุดไปหนึ่งข้อ ซึ่งเป็นพื้นฐานของการสอบทุกประเภท—
ห้ามทุจริต!
คำว่า ‘ห้ามทุจริต’ ครอบคลุมเรื่องต่าง ๆ มากมาย
อย่างเช่น ห้ามกระซิบคุยกัน ห้ามใช้โทรศัพท์ ห้ามลุกจากที่นั่ง…
พูดอีกอย่างคือ ตามกฎของการสอบมรณะ ผู้เข้าสอบทำเรื่องเหล่านี้ได้!
พวกเขากระซิบคุยกันได้ ใช้โทรศัพท์ได้ ลุกจากที่นั่งได้…
นี่ไม่เท่ากับปล่อยให้ทุจริตได้ตามใจหรือ!
ไม่สิ กฎคงไม่ได้มีช่องโหว่โจ่งแจ้งขนาดนั้น
เว้นแต่ว่า… อาจารย์ผู้คุมสอบจะคิดว่า ต่อให้นักเรียนคุยกันได้ ใช้โทรศัพท์ได้ หรือลุกจากที่นั่งได้ พวกเขาก็ยังทุจริตไม่ได้อยู่ดี!
ตั้งแต่เล็กจนโต นักเรียนไม่เคยเจอการสอบแบบไหนที่ทำสิ่งเหล่านี้ได้แต่ยังทุจริตไม่ได้
นักเรียนหลายคนเริ่มสัมผัสได้ราง ๆ ว่าการสอบมรณะครั้งนี้ต้องซ่อนคมสังหารเอาไว้แน่!