เฉิงซื่อขยับเข้าไปข้างหน้าอย่างว่าง่าย
ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นลง
หลู่ซางหลิงงอเข่า โน้มตัวลงอีกเล็กน้อย ก่อนยื่นมือไปปัดผมสีชมพูตรงหน้าผากของเฉิงซื่อขึ้น
แนวคิ้วคมเข้มโดดเด่นเผยให้เห็นตรงหน้า ทำให้ใบหน้าของเขาดูดุดันขึ้นอย่างเต็มเปี่ยม
เฉิงซื่อมองหลู่ซางหลิง เส้นผมนุ่มสลวยข้างหูของนางทิ้งตัวลงบนแก้มเขา ก่อเกิดความคันยุบยิบชวนใจสั่น
เฉิงซื่อเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หลู่ซางหลิงหลุบตาลงจุมพิตเขา ค่อย ๆ ไล้ไปตามรูปปากงดงามของเฉิงซื่อ
หลายวันมานี้ ทั้งสองจูบกันมานับครั้งไม่ถ้วน
เฉิงซื่อพัฒนาอย่างรวดเร็ว ไม่เก้ ๆ กัง ๆ เหมือนก่อนอีกแล้ว
อย่างตอนนี้ คล้ายเขาไม่พอใจกับความอ่อนโยนของนาง จึงเป็นฝ่ายขบเม้มริมฝีปากล่างของนาง พลางพัวพันดูดดื่มและรุกล้ำลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อหลู่ซางหลิงเป็นอิสระ ริมฝีปากก็เจ่อบวมเล็กน้อย
เฉิงซื่ออดรู้สึกผิดไม่ได้
หลู่ซางหลิงยิ้มบาง ๆ ก่อนจับมือเฉิงซื่อ แล้วค่อย ๆ วางลงบนต้นขาของตน
ฝ่ามือของเฉิงซื่อกว้าง ข้อนิ้วยาวเรียว เมื่อแนบลงมา ทั้งอุ่นและแห้ง
หลู่ซางหลิงหยุดการเคลื่อนไหว เอ่ยถามเสียงเบา “อาซื่อ ต่อจากนี้ต้องทำอะไร ยังต้องให้ข้าสอนอีกหรือ?”
หัวใจเฉิงซื่อบีบรัด ก่อนจะเต้นแรงและรวดเร็วขึ้นทันที
เฉิงซื่อไม่พูดอะไร เขาขยับเข้าใกล้อีกนิด จนแทบจะแนบชิดเรือนร่างของหลู่ซางหลิงทั้งตัว
ปลายนิ้วเกี่ยวขอบถุงเท้าสีขาว แล้วค่อย ๆ เลื่อนลงอย่างลังเล
ผิวเนียนนุ่มบอบบางเผยออกมาเป็นบริเวณกว้าง