หลู่ซางหลิงคลี่ยิ้มบาง ๆ
“คุยกันผ่านอินเทอร์เน็ต ข้าไม่พูดอะไรเลย เจ้ายังจำได้จริงหรือว่าคนที่คุยกับเจ้าอยู่เบื้องหลังเป็นใคร?”
หลู่ซางหลิงมองเฉิงซื่อ น้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับเพียงกล่าวข้อเท็จจริงอย่างหนึ่ง
“บางที ไม่ใช่แค่รูปถ่ายที่เป็นของปลอม คนที่คุยกับเจ้าก็อาจเป็นตัวปลอมเช่นกัน”
เมื่อเห็นสีหน้าของนางเย็นชาขึ้นเล็กน้อย เฉิงซื่อก็ร้อนใจจนเผลอขึ้นเสียง “ข้ารู้ก็คือรู้! ไม่มีทางจำผิดแน่!”
“พี่หญิง ไม่ว่าเมื่อไร ข้าก็ไม่มีทางจำพี่ผิดเด็ดขาด”
เฉิงซื่อกุมมือหลู่ซางหลิงแน่น
“พี่หญิงจะเป็นอย่างไร ขอเพียงเป็นพี่ ข้าก็ชอบทั้งนั้น”
หลู่ซางหลิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ต่อให้ข้าเป็นพวกหลอกลวง เจ้าก็ยังชอบหรือ?”
เฉิงซื่อไม่ได้ตอบในทันที
เขาค่อย ๆ ดึงมือหลู่ซางหลิงมาวางบนอกตน ให้นางสัมผัสจังหวะหัวใจที่เต้นกระหน่ำจนเสียจังหวะได้อย่างชัดเจน
ใต้ฝ่ามือที่แนบผ่านเนื้อผ้า คือแรงเต้นหนักหน่วงและร้อนผ่าว
ราวกับจะทะลุผ่านเนื้อหนังออกมา เพื่อพิสูจน์ให้นางเห็น
“พี่หญิง อย่าสงสัยในใจจริงของข้าได้หรือไม่?”
เฉิงซื่อเอ่ยอย่างหนักแน่นอีกครั้ง “ข้ารักพี่”
ต่อให้เจ้าเป็นพวกหลอกลวง
ข้าก็ยังตกหลุมรักเจ้าอย่างบ้าคลั่ง
หลู่ซางหลิงค่อย ๆ ดึงมือออกจากมือเฉิงซื่อ
เฉิงซื่อไม่ได้ขัดขวาง ปล่อยให้มือของหลู่ซางหลิงเลื่อนขึ้นช้า ๆ ก่อนจะโอบผ่านไปด้านหลังลำคอเขา
หลู่ซางหลิงเกี่ยวเขาให้ก้มลงอย่างไม่หนักไม่เบา พลางหัวเราะเบา ๆ “แล้วเหตุใดข้าต้องกลัวว่าเจ้าจะจำผิดด้วยเล่า?”