สุดท้ายจางเมิ่งก็ไปขออาจารย์หอพักย้ายออกจากห้องจนได้
ต้วนเคอเห็นอีกฝ่ายย้ายออกไปอย่างว่าง่าย จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ
พวกเธอสี่คนเรียนกันคนละสาขาอยู่แล้ว หลังจากย้ายออกไป หากไม่ติดต่อกัน ปกติก็แทบไม่มีโอกาสได้เจอหน้า
แม้ต้วนเคอจะไม่ได้เปิดโปงเรื่องที่จางเมิ่งปล่อยข่าวลือ แต่ทุกคนก็ไม่ได้โง่
เรื่องโพสต์เพิ่งจะชี้แจงจนกระจ่าง วันรุ่งขึ้นจางเมิ่งก็ย้ายออกจากหอพักของหลู่ซางหลิงเสียอย่างนั้น เรื่องนี้เกือบจะแน่นอนว่าเป็นฝีมือของนาง
ในฐานะเพื่อนร่วมห้องที่อยู่ด้วยกันทุกวัน การแอบดูแชตในโทรศัพท์ของหลู่ซางหลิงนั้นง่ายดายเหลือเกิน
ดังนั้นแม้ไม่มีใครยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดตรง ๆ จางเมิ่งก็ยังสัมผัสได้ว่า ผู้คนรอบตัวหลายคนเริ่มจงใจตีตัวออกห่าง
บางครั้งเวลาเดินอยู่บนถนน จางเมิ่งก็สังเกตเห็นคนที่ไม่รู้จักแอบชี้ไม้ชี้มือมาทางนาง
การถูกกีดกันอย่างเงียบ ๆ เช่นนี้ยากจะยอมรับได้ยิ่งกว่าการถูกตามมาเผชิญหน้าเสียอีก
ส่วนเฉิงซื่อก็ยังไม่กล้าบีบคั้นพี่สาวให้ยอมออกมาพบกันจริง ๆ
อย่างไรเสีย พี่สาวก็ไม่เข้าเกมอีกเลย
เขาใช้บัญชีรองสารพัดบัญชีส่งคำขอเป็นเพื่อน แต่นางก็ไม่รับสักบัญชี
เห็นชัดว่านางกำลังหลบหน้าเขา
หากพี่สาวตั้งใจจะหลบจริง ๆ หรือเขาจะต้องไปดักนางไว้ในหอพัก ไม่ให้ก้าวออกจากห้องตลอดไปอย่างนั้นหรือ?
เฉิงซื่อทำใจไม่ได้
อย่างที่ต้วนเคอพูด เขาคงไม่ถึงกับทำให้พี่สาวต้องขาดเรียนเพียงเพราะอยากเจอหน้ากันหรอก