เสิ่นจือเหยียนมักคิดอยู่เสมอว่า ภรรยาของเขา ซางหลิง
เป็นแมวตัวหนึ่ง
แล้วแมวน้อยของเขาก็อยากเลี้ยงแมวน้อยอีกตัว
ก่อนแต่งงานหรือหลังแต่งงาน เสิ่นจือเหยียนล้วนตามใจหลู่ซางหลิงทุกอย่าง ไม่ว่านางจะเรียกร้องอะไร ตราบใดที่เขาทำได้ เขาก็ไม่เคยปฏิเสธ
มีเพียงเรื่องนี้เท่านั้น แม้จะไม่ค่อยอยากยอมรับ แต่เสิ่นจือเหยียนก็หึงอยู่บ้างจริง ๆ
เขาไม่อยากให้สิ่งมีชีวิตใดเข้ามาแทรกกลางโลกของเขากับภรรยา
แต่เมื่อแมวน้อยหลู่ดึงแขนเสื้อเขาแล้วออดอ้อนว่าอยากเลี้ยง เสิ่นจือเหยียนก็ยังตอบตกลงทันที
หลู่ซางหลิงเป็นพวกนิยมความงามอย่างแท้จริง
ไม่สนสายพันธุ์ ไม่สนอุปนิสัย ขอแค่หน้าตางดงามเหนือสามัญ นางก็อยากเลี้ยง
ท้ายที่สุดทั้งสองก็รับแมวสิงโตขนสีขาวล้วนที่มีดวงตาสองสีตัวหนึ่งกลับบ้าน ตั้งชื่อว่าเจ้าหญิง
เจ้าหญิงเหมือนหลู่ซางหลิงมาก
ทั้งสวยทั้งหยิ่งเหมือนนาง ออดอ้อนและติดคนในบ้าน แต่พอเจอคนแปลกหน้าก็วางท่าสูงส่งเย็นชา ไม่เห็นหัวใคร
คงเป็นเพราะเจ้าของเป็นเช่นไร แมวน้อยก็มีนิสัยเช่นนั้น ดังนั้นแม้ตอนแรกจะหึงอยู่บ้าง แต่ต่อมาเสิ่นจือเหยียนก็ชอบเจ้าหญิงไปด้วย เพราะรักนางจึงรักแมวของนางด้วย
แต่ก็แค่ชอบอยู่บ้างเท่านั้น คนที่เขารักที่สุดยังคงเป็นแมวน้อยหลู่
แมวน้อยหลู่ชอบกินอาหารขยะมาก
กินนาน ๆ ครั้งก็ไม่เป็นไร แต่พอกินบ่อยเข้า เสิ่นจือเหยียนก็เริ่มเป็นห่วงสุขภาพของนาง
ทว่าเสิ่นจือเหยียนไม่เคยพูดมาก เขาเพียงแอบเรียนทำอาหารที่มีประโยชน์ให้หลู่ซางหลิงอย่างเงียบ ๆ
ฝีมือทำอาหารของเขาพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว จับจุดถูกใจแมวน้อยหลู่ได้อย่างง่ายดาย จนนางยอมเลิกกินขนมที่ไม่ดีต่อสุขภาพพวกนั้นด้วยตัวเอง