“อู๋เป๋า อยู่เป็นเพื่อนผมอีกหน่อยได้ไหม”
เสิ่นจือเหยียนประคองหลู่ซางหลิงเข้าไปในรถอย่างอ่อนโยน ประคองใบหน้าเธอไว้แล้วแนบหน้าผากกับเธอ พลางกระซิบเสียงต่ำ
“ผมคิดถึงคุณมาก”
เสิ่นจือเหยียนรู้ว่าคู่หมั้นของเขายังสาวและชอบสนุก เขาไม่อยากผูกมัดเธอ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
ห่วงว่าเธอจะถูกหลอก และห่วงว่าจะมีคนไม่หวังดีเข้ามาใกล้เธอ
เธอสวยถึงเพียงนี้ ย่อมเป็นธรรมดาที่ผู้คนจะชื่นชอบ แต่เขาก็ยังเกลียดสายตาน่าขยะแขยงที่จับจ้องหลู่ซางหลิง
เขาหวังว่าความงามของเธอจะได้รับการชื่นชมโดยปราศจากความปรารถนา แต่ในฐานะผู้ชาย เขาก็รู้ดีว่าหลู่ซางหลิงมีแรงดึงดูดที่ทั้งอันตรายและชวนให้ลุ่มหลงอย่างถึงตาย
แม้แต่เขาเองก็ยังไม่อาจหลีกหนีธรรมชาตินี้ แม้แต่เขาเองก็ยังเกิดความโลภ อยากครอบครองเธอไว้แต่เพียงผู้เดียว
หลู่ซางหลิงมองออกถึงความไม่มั่นใจที่เสิ่นจือเหยียนซ่อนไว้ในใจ จึงยกมือขึ้นประคองใบหน้าเขาอย่างแผ่วเบาเช่นกัน
“แต่ถ้าฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณ จะไม่รบกวนงานของคุณเหรอ”
“ไม่รบกวน” เสิ่นจือเหยียนจ้องหลู่ซางหลิงนิ่ง “ถ้าไม่มีคุณ ประสิทธิภาพการทำงานของผมยิ่งต่ำลงอีก”
หลู่ซางหลิงส่งเสียงฮึเบา ๆ “งั้นถึงตอนนั้นห้ามบอกว่าฉันน่ารำคาญ ห้ามบอกว่าฉันเกาะติดคุณนะ”
“จะเป็นไปได้ยังไง ผมมีความสุขต่างหาก”
เมื่อเห็นว่าเธอตกลง เสิ่นจือเหยียนก็ยิ้มออกมาในที่สุด
ใครจะรำคาญแมวน้อยของตัวเองที่มาเกาะติดกันล่ะ เขาแทบอยากให้อู๋เป๋าของเขาเกาะติดอยู่กับตัวตลอดเวลาเสียด้วยซ้ำ
แทบอยากให้เธอมาป่วนเขาใจจะขาด
หางตาของหลู่ซางหลิงยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มปิดไม่มิด แต่ปากกลับจงใจพูดว่า