เมื่อข่าวว่าอิงหรูซื่อสิ้นใจกลายเป็นผีแพร่กลับไปถึงตระกูลเทียนซือ ทุกคนต่างตกตะลึง
หลังได้รู้เรื่องราวทั้งหมดในคืนนั้น บรรดาผู้อาวุโสก็เปิดฉากถกเถียงกันอย่างดุเดือด
ฝ่ายหนึ่งตำหนิว่าอิงหรูซื่อทำไม่ถูก เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือจัดการราชันผี ส่วนอีกฝ่ายยืนยันว่าหนี้แค้นย่อมมีเจ้าของ แม้เรื่องนี้จะเกิดจากความหุนหันพลันแล่น แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นความผิด ไม่จำเป็นต้องคอยจับผิดไม่เลิก
ผู้อาวุโสหลายคนถกเถียงกันไปมา ต่างฝ่ายต่างพูดไม่หยุด ทว่าถ้อยคำทั้งหลายล้วนแฝงความโศกเศร้าและเสียดายต่อเรื่องนี้
อย่างไรเสีย เขาก็เป็นอัจฉริยะผู้โดดเด่นที่ทุกคนเห็นมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีใครอยากเห็นเขาต้องเดินมาถึงจุดนี้
ท้ายที่สุด เมื่อสายตาของทุกคนทอดไปยังอิงเฉินซึ่งคุกเข่าอยู่หน้าโถงบรรพชน ผมขาวโพลนไปทั้งศีรษะ บรรดาผู้อาวุโสก็พากันเงียบงัน
ชายหนุ่มสูญเสียภรรยา ส่วนวัยกลางคนสูญเสียบุตร
หากพูดถึงความโศกเศร้าในใจแล้ว ยังจะมีผู้ใดเทียบอิงเฉินได้อีก?
เมื่อเห็นภาพนี้ ไม่มีใครทำใจตำหนิสิ่งที่อิงหรูซื่อทำลงไปต่อได้อีก
ไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็กในตระกูลอิง ล้วนไม่เคยทำให้ตระกูลเทียนซือต้องผิดหวัง
ในอดีต เพื่อให้เป็นไปตามคำทำนาย ฮูหยินอิงยอมเสี่ยงชีวิตคลอดอิงหรูซื่อออกมา แม้จะคลอดยาก เพียงเพื่อให้ตระกูลเทียนซือมีผู้สืบทอด
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าคำทำนายไม่ผิด อิงหรูซื่อมีพรสวรรค์โดดเด่นจริง ๆ
แต่เขาก็เกิดมาด้วยการเหยียบย่ำชีวิตของมารดา
ระหว่างความรักกับหน้าที่ อิงเฉินจำใจเลือกหน้าที่ อิงหรูซื่อจึงเกลียดเขาและไม่สนิทกับเขามาตั้งแต่เด็ก
ยี่สิบห้าปีผ่านไป อิงหรูซื่อเพียงเลือกในสิ่งที่ตรงข้ามกับบิดา
เขาไม่ได้ทำอะไรผิด และไม่ได้ติดค้างใคร
“นิสัยใจคอและความประพฤติของเด็กอย่างหรูซื่อ มีอะไรให้พวกเราไม่วางใจ? เขาไม่มีทางทำเรื่องชั่วร้ายทำลายฟ้าดินแน่!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าว “อีกอย่าง ภรรยาราชันผีของเขา เด็กสาวคนนั้นก็ถูกบีบจนเป็นเช่นนี้เหมือนกันมิใช่หรือ? ไยเราต้องไปหาเรื่องสองผู้น่าสงสารนี่อีก?”