“มาเป็นลูกหมาของฉันสิ”
พอประโยคนี้หลุดออกมา เจียงเหย่ก็ยืนตัวแข็งอยู่กับที่ทันที
แม้จะเตรียมใจมาแล้ว แต่เจียงเหย่ก็ไม่เคยคิดเลยว่าหลู่ซางหลิงจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย
ชั่วขณะนั้น เจียงเหย่รู้สึกว่าใบหูของตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมา
ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ายังตั้งสติไม่กลับ
ขณะที่ริมฝีปากบางของเจียงเหย่ขยับ ราวกับกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หลู่ซางหลิงก็หลุดหัวเราะพรืดออกมาเสียก่อน
“เอาล่ะ ล้อเล่นน่า”
เจียงเหย่: “……”
เจียงเหย่พยายามสงบสติอารมณ์ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เกือบไปแล้ว เกือบตอบตกลงไปแล้วเชียว
“บทลงโทษก็คือ เจ้าเปลี่ยนชื่อในวีแชทเป็นคำสี่ตัวว่า ‘ฉันคือลูกหมา’ แล้วก็ต้องเปลี่ยนรูปโปรไฟล์ด้วย เดี๋ยวฉันส่งให้ตอนนี้เลย”
พูดจบ หลู่ซางหลิงก็ไม่สนว่าเจียงเหย่จะคัดค้านหรือไม่ หยิบโทรศัพท์ออกมาจัดการอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่งรูปภาพไปให้เขา
หลังจากโดนกระตุ้นมาก่อนหน้านี้ เจียงเหย่ก็รับมือกับเรื่องนี้ได้ดีขึ้น
ถึงจะเสียหน้าอยู่บ้าง แต่คิดว่าอย่างไรก็คงไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะเขา
เจียงเหย่จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาตาม แล้วกวาดตามองรูปที่หลู่ซางหลิงส่งมา
เป็นรูปสุนัขเส้นสายวาดมือ ภาพค่อนข้างลวก ๆ และดูเป็นนามธรรมอยู่หน่อย
ใช้เส้นเพียงไม่กี่เส้น หางตาชี้ขึ้นสูงลิบ มุมปากลากลงต่ำ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าพยายามวาดให้เป็นสุนัขดุ แต่กลับไม่สำเร็จ
ดูดุเอาเรื่อง ทั้งยังดูทึ่ม ๆ แต่กลับมีความน่ารักแฝงอยู่
เจียงเหย่สงสัยอย่างยิ่งว่ารูปนี้กำลังสื่อถึงอะไรบางอย่าง
เจียงเหย่ก้มมองหลู่ซางหลิง น้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก “เจ้าวาดหรือ”